W Wielką Sobotę tradycyjnie odbywa się poświęcenie ognia i wody. Następuje też odnowienie przyrzeczeń chrzcielnych.

::attachment{"type":"gallery", "template":"thumb3", "item_id":"79868"}

Wieczorna liturgia Wielkiej Soboty jest zwieńczeniem Triduum Paschalnego. Zwyczaj święcenia ognia i okadzania gospodarstw domowych w Bukowinie Tatrzańskiej przetrwał do dziś. Chłopcy przychodzą z hubami, które służą do przenoszenia ognia do domów.

Tradycja przekazywana jest z pokolenia na pokolenie. A sam obrzęd traktowany z dużym szacunkiem. - Ludzie pielęgnują tę tradycję w swoich rodzinach. Przychodzili nasi dziadkowie, ojcowie z synami. Dawniej jedynym sprawdzonym sposobem na przeniesienie ognia do domu była huba - opowiada Bartłomiej Koszarek, dyrektor Bukowiańskiego Centrum Kultury "Dom Ludowy". - Huba była wykorzystywana także przez baców. W niej rozpalało się ogień, niosło na szałas. Była obecna w obrzędach bacowskich. A później, kiedy obrzędy te splotły się z chrześcijańskimi świętami, ogień, po poświęceniu go przez księdza, był przenoszony do domu - dodaje.

Chłopcy z hubami szli do swoich domów, do sąsiadów, przyjaciół, żeby je okadzić. - Trzeba było obejść z hubą trzy razy wokół domu i trzykrotnie odmówić modlitwy Wierzę w Boga Ojca, Ojcze Nasz i Zdrowaś Maryjo. Następnie pukali do drzwi, chwalili Boga i okadzali domostwa albo przekazywali huby gospodarzom, żeby sami to robili. Okadzało się wszystkie pomieszczenia, zwierzęta gospodarskie, ale i chorych domowników - wyjaśnia Bartłomiej Koszarek. - Woń święconego dymu wypełniała domy, odpędzała zło, nieszczęścia, nieurodzaje. Gaździna odłamywała często kawałek tlącej się huby i wrzucała do pieca, żeby w ognisku domowym palił się święcony ogień, który dawał życie i nadzieję na przyszłość - podsumowuje.

m