Malarstwo na szkle, rzeźby, szachy, instrumenty muzyczne - to wszystko na rodzinnej wystawie Adama Doleżuchowicza i Bożeny Doleżuchowicz-Mickiewicz.

Tylko do 3 września w Galerii Sztuki Rodzimej w Czerwonym Dworze w Zakopanem można oglądać wystawę pn. "Na rozdrożu. Adam Doleżuchowicz, Bożena Doleżuchowicz-Mickiewicz". To rodzinna ekspozycja - ojca i córki.

Adam Doleżuchowicz (1926-2001) malował, rzeźbił, budował instrumenty muzyczne, grał, układał ludowe opowiadania i wiersze. Był znanym i cenionym artystą ludowym. Od najmłodszych lat zajmował się rzeźbieniem. Tej sztuki uczył się od ojca, który realizował różne zamówienia do kościołów. Zasięgał też porad nauczycieli Szkoły Przemysłu Drzewnego.

Tworzył dekoracyjne rzeźby o różnorodnej tematyce - religijnej i świeckiej. Jedne polichromowane, inne pozostawione w surowym drewnie. Wśród prac rzeźbiarskich wyróżniały się ludowe kapliczki. Majstersztykiem były góralsko-diabelskie szachy. Wykonane z niezwykłą precyzją w kilku wersjach wymiarowych i kolorystycznych.

Jego malarstwo na szkle to świat fantastycznych, nieco bajkowych obrazków. Bardzo precyzyjnie wykonane i pięknie oprawione w ozdobne ramki, czasem delikatnie rzeźbione. Malował też akwarele i obrazy olejne. Przedstawiał na nich portrety górali, sceny rodzajowe. Spod jego ręki wychodziły rozmaite sprzęty góralskie, między innymi szafki, stołki, półki, łyżniki. Robił też pamiątki regionalne - kasetki, talerze i drewniane naczynia z podhalańskimi ornamentami.

Satysfakcję dawało mu muzykowanie i gawędziarstwo. Był prymistą w zespole im. Klimka Bachledy. Pisał też wiersze, za które bywał nagradzany w rozmaitych konkursach poezji gwarowej.

W 1983 roku w rodzinnym domu otworzył izbę twórczą. Za swoją działalność został uhonorowany Brązowym i Srebrnym Krzyżem Zasługi. W 1988 roku otrzymał Nagrodę Artystyczną im. Jana Pocka.

Bożena Doleżuchowicz-Mickiewicz talent malarski i rzeźbiarski odziedziczyła po ojcu, a swoje artystyczne zdolności przypieczętowała w Państwowym Liceum Technik Plastycznych im. Antoniego Kenara. Po maturze na prawie 40 lat wyjechała do Szwecji. Tam łączyła pracę z malowaniem. Do kraju wróciła dopiero w 2004 r. i zamieszkała w drewnianym domu swoich dziadków w Kościelisku, z pięknym widokiem na Tatry. Taka atmosfera sprzyja tworzeniu.

W szkole Kenara ukończyła rzeźbę, ale bliżej jej było do malarstwa. Początkowo malowała obrazy olejne i pastele. Malowanie na szkle przyszło później. Posiada niezwykłą wrażliwość kolorystyczną, precyzję rysunku. Na tafli szkła podejmuje rozmaite tematy malarskie. Szczególnie bliskie są jej kwiaty i ptaki, które utrwala pędzlem i farbami. Dużo czasu poświęca na obserwację przyrody. Maluje też sceny rodzajowe z życia górali oraz Madonny, anioły i świętych. Nie wszystkie prace nawiązują do tradycyjnego malarstwa podhalańskiego. Wiele z nich jest ekspresyjnym przedstawieniem emocji.

jof