- Polska nauka jest w wielu momentach skorumpowana, także w tym moim środowisku, którego czuje się cząstką - grzmiał prof. Stanisław Hodorowicz podczas swojego benefisu w Podhalańskiej Wyższej.

::attachment{"type":"gallery", "template":"thumb3", "item_id":"86920"}

Benefis był nietypowy, bo oprócz ogromu ciepłych słów dla bohatera sobotniego spotkania, występów i laurek, można się było dowiedzieć np. dlaczego czasu nie ma, że wszystko jest kryształem (prawie wszystko), a wolność jest jest bytem trwającym. Padło też wiele gorzkich słów dotyczących stanu obecnej nauki w Polsce, nie obyło się bez aluzji politycznych. 

Na Podhale z tej okazji przybyli goście ze świata polityki i nauki z byłą wicepremier Elżbietą Bieńkowską na czele. - Dziękuję Ci za niezwykłą miłość i zaangażowanie dla tego miejsca, gdzie się urodziłeś i że nie stoi to w sprzeczności z tym, że jesteś Europejczykiem. I za to, że jesteś zbójnikiem, ale nie zbójem"  - mówiła. Był Andrzej Gut Mostowy, który politycznie przeszedł na drugą stronę barykady i jako jedyny nie bił braw, kiedy prof. Hodorowicz przytaczał słowa hr. Zamoyskiego, które były wyraźną aluzją do obecnej sytuacji. Nie mogło zabraknąć bukowian, bo właśnie w Bukowinie Tatrzańskiej są korzenie Profesora. 

Było też można poznać - jak się okazuje dość niestandardową - biografię benefisanta. Opowiadał o swojej babcie Dziadońce, która za jedną cholewką nosiła nóż, a za drugą pistolet, rozpieszczała wnuka, ale i pochwalała jego udział w bitkach. - Nie tak, żebym chciał się uczyć, na mój dusiu - przekonywał prof. Hodorowicz. Za wybór drogi życiowej "obwiniał"  dobrych nauczycieli, których spotkał na swojej drodze, presję rodziców i cukierki, które bywały skuteczna motywacją. - Mój pradziad był przednim kłusownikiem. Został leśnym rewiru Morskie Oko u hr. Zamoyskiego. To był mądrość Zamoyskiego, że zatrudniał największych kłusowników, żeby pilnowali lasu - opowiadał.  - Tak więc kłusownictwo miałem we krwi, nieraz wędrowałem na słowacką stronę, a ojciec od tego siwiał, dlatego wysłał mnie na studia w Krakowie - mówił.

Bukowiański proboszcz chciał, żeby został księdzem, rodzice widzieli w nim lekarza, ale ostatecznie trafił na Wydział Chemii Uniwersytetu Jagiellońskiego, a nauce zaczął się oddawać z równą pasją jak wcześniej kłusowaniu i bitkom. Nic więc dziwnego, że potem już naukowa kariera poszła jak z płatka - doktorat, profesura, coraz wyższe stanowiska na krakowskim uniwersytecie, stypendium w USA, udział w pracach komitetu noblowskiego decydującego o przyznaniu tej nagrody z dziedziny chemii.

- Nie było łatwo wyskoczyć z góralskich portek - przekonywał. I tak naprawdę nigdy z nich nie wyskoczył. Nie tylko poprzez działalność społeczną czy propagowanie góralszczyzny przy każdej okazji (choćby pokazując się w stroju góralskim w Senacie). Także utworzenie w stolicy Podhala uczelni wyższej zawdzięczamy prof. Stanisławowi Hodorowiczowi.

Momentami benefis zamieniał się w profesorski wykład. - Nie ma czasu, bo on jest niepotrzebny w równaniach fizyki kwantowej. My nie mierzymy czasu, mierzymy odstępy pomiędzy zdarzeniami - tłumaczył prof. Hodorowicz.

Benefis okraszany był muzyką góralską. Wystąpili bukowianie i "Młode Podhale", zespół działający przy Podhalańskiej Państwowej Uczelni Zawodowej w Nowym Targu. Jan Karpiel Bułecka, który wystąpił w towarzystwie trzech góralek, grał na piszczałce i dudach. Zaśpiewała też Hanka Wójciak.

Więcej w papierowym wydaniu TP w najbliższy czwartek.