Po latach oczekiwania Zakopane doczekało się wystawy jednego ze swoich najwybitniejszych współczesnych twórców.

Wernisaż wystawy „Pomiędzy. Stanisław Cukier. Rzeźba”, który w sobotę odbył się w Centrum Kultury Rodzimej w Willi Czerwony Dwór, zgromadził liczne grono artystów, przedstawicieli samorządu, instytucji kultury oraz mieszkańców Zakopanego. Wydarzenie miało szczególny charakter nie tylko ze względu na prezentowaną twórczość jednego z najwybitniejszych współczesnych rzeźbiarzy związanych z Podhalem, ale także dlatego, że była to pierwsza tak obszerna indywidualna wystawa Stanisława Cukra w jego rodzinnym mieście.

Praca i pasja

Otwierając wernisaż, dyrektor Centrum Kultury Rodzimej w Willi Czerwony Dwór, Małgorzata Wonuczka-Wnuk, podkreślała, że jest to ważny dzień dla kultury Podhala i Zakopanego. Witała licznie zgromadzonych gości, przypominając jednocześnie drogę, jaką przeszła kierowana przez nią instytucja. Wspominała początki działalności Czerwonego Dworu, kiedy przed laty pracownicy własnoręcznie przygotowywali przestrzeń dla odwiedzających. Jak zaznaczyła, sukces miejsca nie byłby możliwy bez zaangażowania ludzi, którzy traktują swoją działalność nie tylko jako pracę, ale przede wszystkim jako pasję. Nie kryła także osobistej satysfakcji z faktu, że po siedmiu latach starań udało się sprowadzić wystawę Stanisława Cukra do Zakopanego. Podkreślała, że od początku zależało jej na tym, aby Czerwony Dwór był przystanią dla twórców związanych z Podhalem, a prezentowana ekspozycja stała się dla odwiedzających przestrzenią refleksji nad człowiekiem i współczesnym światem.

::photoreport{"type":"check-for-article","item":"3965"}

Nagroda dla Czerwonego Dworu

Podczas uroczystości miało miejsce jeszcze jedno ważne wydarzenie. Radny Województwa Małopolskiego Jan Piczura wręczył Centrum Kultury Rodzimej Brązowy Medal „Polonia Minor”, przyznany przez Samorząd Województwa Małopolskiego za działalność na rzecz kultywowania tradycji ludowej i promocji dziedzictwa kulturowego regionu. Jak podkreślał, decyzja o przyznaniu wyróżnienia była oczywista. Zwrócił uwagę na intensywną działalność instytucji w ostatnich latach oraz jej znaczenie dla zachowania i popularyzacji kultury Podhala. Gratulował dyrekcji i pracownikom, zaznaczając, że mieszkańcy regionu mogą być dumni z tak aktywnie działającego ośrodka kultury.

Determinacja

W imieniu władz miasta głos zabrała Joanna Staszak, naczelnik Wydziału Kultury Urzędu Miasta Zakopane. Przekazała artyście gratulacje i podziękowania od burmistrza, podkreślając wyjątkowy charakter wystawy. Przyznała, że przez lata pojawiały się rozmowy o prezentacji twórczości Stanisława Cukra w miejskich instytucjach kultury, jednak dopiero determinacja Małgorzaty Wonuczki-Wnuk doprowadziła do realizacji tego przedsięwzięcia. Mówiła o ogromnej sile oddziaływania prezentowanych prac, które – jak zaznaczyła – posiadają własne historie, emocje i duszę. Szczególne wrażenie zrobiła na niej jedna z rzeźb przedstawiających Chrystusa. Wyraziła przekonanie, że wystawa zostanie dostrzeżona nie tylko w Zakopanem, ale także znacznie szerzej, ponieważ twórczość Cukra zasługuje na uznanie daleko poza granicami regionu.

Misja pośrednika

Szczególnie mocno wybrzmiała wypowiedź kurator wystawy, prof. Anny Król. Nie ukrywała ona satysfakcji, że Stanisław Cukier wreszcie doczekał się tak znaczącej prezentacji w Zakopanem. Przyznała, że od dawna uważała za swoisty „skandal kulturalny” fakt, iż artysta obecny w zbiorach ważnych muzeów i kolekcji, ceniony w kraju i za granicą, pozostawał niemal nieobecny wystawienniczo w swoim rodzinnym środowisku. Podkreślała, że choć Cukier wyrasta z podhalańskiej tradycji, to jego twórczość ma wymiar uniwersalny i wymyka się prostym kategoriom lokalności czy regionalizmu. Zwracała uwagę, że prezentowane rzeźby, mimo oszczędności formy, w niezwykle trafny sposób opowiadają o relacjach międzyludzkich, człowieczeństwie i tytułowym „byciu pomiędzy”. Jak zaznaczyła, w czasach pełnych podziałów i napięć sztuka może pełnić rolę pośrednika, pomagając zrozumieć drugiego człowieka, a twórczość Stanisława Cukra doskonale wpisuje się w tę misję.

Wzruszenie Stanisława Cukra

Sam bohater wieczoru nie krył wzruszenia. Dziękował rodzinie, przyjaciołom oraz wszystkim, którzy przyczynili się do organizacji wystawy. Szczególne słowa wdzięczności skierował do żony, prof. Anny Król oraz Małgorzaty Wonuczki-Wnuk, podkreślając ich cierpliwość, wytrwałość i mobilizację do realizacji projektu. Mówiąc o swojej twórczości, nie skupiał się jednak na sztuce, lecz na ludziach. Podkreślał, że najważniejsze są relacje i spotkanie z drugim człowiekiem. Przyznał, że choć współczesny świat nie jest łatwy, to właśnie wspólnota, rozmowa i wzajemna obecność dają nadzieję i pozwalają budować coś wartościowego.

Do gratulacji dołączył również prof. Jerzy Jędrysiak, który przypomniał wieloletnią działalność Stanisława Cukra na rzecz środowiska plastyków. Podkreślał jego zaangażowanie jako prezesa związku oraz wkład w rozwój życia artystycznego. Życzył artyście zdrowia, sił i dalszej twórczej aktywności.

Nie tylko artysta, także pedagog

W imieniu społeczności Zespołu Szkół Plastycznych im. Antoniego Kenara głos zabrał dyrektor Marek Król-Józaga. Wraz z gronem pedagogów przybył, by podziękować Stanisławowi Cukrowi nie tylko za jego dorobek artystyczny, ale także za wieloletnią pracę pedagogiczną i kierowanie szkołą. Wspominał ponad dwie dekady współpracy z człowiekiem, który imponował spokojem, kulturą osobistą i umiejętnością przekazywania wiedzy o sztuce kolejnym pokoleniom młodych twórców.