Zamiast mozolnego wypełniania rubryk wystarczy kliknięcie, zamiast wypytywania wychowawcy o nieobecności czy oceny dziecka – kod dostępu. Szkoły, także na Podhalu, powoli przestawiają się na elektroniczne dzienniki.

W nowotarskim I LO nauczyciele i uczniowie z ostatnim dzwonkiem przed wakacjami pożegnali się z papierowymi dziennikami. Wcześniej przez rok pracowali „na dwie ręce”, równocześnie uzupełniając papierowe rubryki i wirtualne katalogi. We wrześniu stało się to, co wielu wydawało się niemożliwe – dziennik przeszedł do lamusa. Nauczyciel z pokoju może zabrać co najwyżej klucz od klasy. By wstawić „pałę”, musi jedynie pamiętać kod dostępu do internetowego serwera.
Jak przekonuje Maria Kopeć, dyrektor popularnego „Goszczyńskiego”,  e-dziennik jest świetnym narzędziem także dla rodziców. Mogą oni wykupić za niewielką opłatą roczną stały dostęp do serwera, by w każdym momencie móc sprawdzić postępy, jakie czyni dziecko, czy jego nieobecności. – Zawsze były problemy z pojedynczymi opuszczonymi godzinami. Bo nawet jeśli rodzić przyszedł na zebranie w szkole, to i tak po kilku  miesiącach zwykle nie pamiętał, czy usprawiedliwił daną godzinę, czy nie. I podpisywał wszystko jak leci. Teraz, nawet gdy pracuje w Irlandii, to na bieżąco wie co w szkole robi syn czy córka.

Początkowo na nowy system najtrudniej było przestawić się nauczycielom. Jednak wkrótce okazało się, że elektroniczny dziennik jest prosty w obsłudze i doskonale sobie radzą z nim nawet starsi, z natury bardziej konserwatywni pedagodzy.

Czy jednak nie ma obaw co do bezpieczeństwa danych? Każdy korzystający ma swój kod dostępu na odpowiednim poziomie. I tak uczeń czy jego rodzic może tylko obejrzeć swoje konto, nauczyciel ma już możliwość wpisów, ale tylko w przedmiotach i klasach, które sam uczy. Dyrekcja ma możliwość kontroli całości, także oglądania postępu pracy nauczycieli. Sam serwer jest poza szkołą i za bezpieczeństwo i ochronę danych odpowiada firma, która podpisuje umowę ze szkołą. Każdy korzystający z systemu może zalogować się do niego z każdego komputera, który ma dostęp do internetu. Nauczyciel więc może łatwo uzupełnić dane także po godzinach pracy, we własnym domu. – Właściwie wszyscy już chwalą nowy system. Jest on wygodny dla nauczyciela – odpada cała „papierkowa robota”, dzięki czemu może lepiej przygotować się do lekcji. A i z przestawieniem się nie było tak ciężko, jak to się początkowo wydawało – przekonuje pani dyrektor.

Jednak nowy system ma też minusy. – Już teraz coraz trudniej zaprosić rodzica do szkoły, by z nim porozmawiać, a nowe rozwiązania stworzą jeszcze większy dystans – przekonuje Janusz Stopka, naczelnik wydziału oświaty w Nowym Targu. Zapewnia przy tym, że miejskie szkoły mają wolną rękę w tym zakresie.

Spośród podstawówek i gimnazjów nadzorowanych przez miasto tylko w dwóch wprowadzono e-dzienniki. Ale zarówno w SP 11, jak i Gimnazjum nr 2 nauczyciele korzystają równolegle z dziennika papierowego.

Tak samo jest też w zespole szkół rolniczych na Kokoszkowie, choć szkoła ta jako jedna z pierwszych zaczęła się przestawiać na elektroniczne dzienniki. – Czy ciężko było zacząć? – zastanawia się krótko dyrektor Marian Nowak. – Nikogo nie pytałem, po prostu poinformowałem wszystkich i nie mieli wyjścia. Teraz testujemy to już trzeci rok, korzystając równolegle z elektronicznych i papierowych dzienników. Ale widzę, że Goszczyński nas przegonił, chociaż zaczęli rok później. Hm… może niepotrzebnie się w tym roku pytałem – dodaje ze śmiechem.

fig.