Wszystkim jeszcze brzmiała w uszach melodia psalmu, który Józef Różański zawsze w kościele śpiewał. A tymczasem kantor od roku w grobie leży, a ludziom wciąż w to trudno uwierzyć.

::attachment{"type":"gallery", "template":"thumb3", "item_id":"104877"}

Dlatego zebrali się przyjaciele ale i ludzie ledwie znajomi, by powspominać. A było co. Życiorys tak bogaty, że po godzinie doszli do wniosku, że trzeba sobie zostawić coś na następne o Różańskim posiady. I z tą myślą się rozeszli. Tak jak zwykle, jakby wychodzili kolejny raz od Józka z pasieki.

Wszyscy go znali

Najpierw była Msza św. w kościółku św. Anny, a potem wszyscy zebrali się w galerii Jatki. Życiorysu Józefa Różańskiego nikt nie przytaczał, bo po co. Przecież wszyscy go znali. A jak bardzo - można się było dowiedzieć ze wspomnień. Tymczasem obrazy, które każdy miał przed oczami, złożyły się w piękną całość. Biografię pisaną wspomnieniami i serdecznością. Bo inaczej nie można było o nim opowiadać.

Kim był? Społecznikiem, wychowawcą, pasjonatem sportu, posłem na sejm z czasów PRL, mistrzem pszczelarskim, najstarszym w Polsce strażakiem, goprowcem. Wszystkich jego dokonań nie sposób ogarnąć. 

Były anegdoty z młodości, opowieści o jego bogatej działalności. Była i muzyka góralska i kabaret Truteń, którego był "ojcem chrzestnym". 

- To był facet wielkiego formatu, który wykraczał poza obiegowe, codzienne ramy. To, co po sobie zostawił, będziemy wiedzieć po latach. Warto by było, żeby powstała jego monografia - zauważa Antoni Nowak.

Zapamiętaj tę postać

- I można by tak do rana opowiadać - przerywa na koniec opowieści Marcin Kudasik, który zorganizował i poprowadził spotkanie. - Zawsze jednak jest lepiej pozostawić pewien niedosyt po to, by można się spotkać po raz drugi.

I przypomina słowa Alberta Einsteina porównującego pamięć o tych, którzy odeszli do pielęgnacji ogrodu. - My jako dobrzy ogrodnicy mamy zadbać o to, by wspomnienia zgodnie dzieliły przestrzeń, i aby zawsze znajdowało się miejsce na kolejne. Doceniajmy dobre rzeczy, a trudne pakujmy w ładne pudełko i też zachowujmy na pamiątkę. Pierwsze nas ogrzeją, drugie dodadzą siły, gdy będzie ciężko. Zawsze, gdy spotykamy niezwykłego człowieka - warto powiedzieć do siebie: zapamiętaj to, zapamiętaj tę postać bo człowiek żyje tak długo jak długo żyje pamięć o nim.

Więcej w najbliższym, papierowym wydaniu TP.

fig