Nie lubi szarości, czerni i malowania z natury. Zaprasza do swojego świata wyobraźni, w którym nie ma żadnych ograniczeń.

::attachment{"type":"gallery", "template":"thumb3", "item_id":"113030"}

- Odkąd pamiętam, Damian każdą wolną chwilę spędzał na rysowaniu - opowiada mama artysty, Joanna Zagórska. Od dzieciństwa wierny jest też tym samym tematom - architekturze i samochodom.

- Mieszkaliśmy w blokach, a ja uwielbiałem je rysować - wspomina 29-letni dziś Damian Wcisło. Fascynowała go też od najmłodszych lat zabytkowa motoryzacja. Jego talent nauczyciele zauważyli już w podstawówce, wysyłając prace na różne konkursy. Potem było Liceum Kenara i studia na Wydziale Sztuki Uniwersytetu Pedagogicznym w Krakowie, gdzie zdobył licencjat.

- Kiedy miałem 23 lata, powiedziałem mojemu dziadkowi Jerzemu, że chciałbym mieć wystawę. Potraktował moje słowa bardzo poważnie i zaniósł prace do Miejskiemu Domu Kultury w Nowym Targu. Spodobały się śp. Annie Gostkiewicz i w ten sposób, w bardzo krótkim czasie, miałem swoją pierwszą i do tej pory jedyną wystawę - opowiada.

Prace Damiana Wcisły są w bardzo żywych kolorach, jest w nich dbałość o każdy szczegół. Oprócz dawnych motywów, widać wpływy zainteresowań różnymi kulturami, muzyką, np. żydowską. Fascynuje go też kultura rosyjska, jednak ze względu na sytuację za wschodnią granicą, niechętnie dzieli się tymi pracami publicznie, by nie urazić Ukraińców, którzy padli ofiarą agresji Rosjan. Jego obrazy układają się w opowieści malarskie, często pełne różnych wątków. Artysta ma też swój oryginalny, rozpoznawalny styl.

- Szkicownik jest moim dziennikiem emocji - wyznaje Damian. - Każdy dzień zaczynam od rysowania lub malowania - opowiada. - Wstaję o godz. 6 i zazwyczaj kończę prace z poprzedniego dnia, potem idę na śniadanie - podkreśla.

Damian zmaga się od 10 lat ze schizofrenią paranoidalną. Uczęszcza na codzienne spotkania Klubu Samopomocy "Pomost" w Nowym Targu dla osób z doświadczeniem kryzysu psychicznego. Przez pół roku jako wolontariusz był tam instruktorem amatorskiego ruchu artystycznego.

Co czwartek jest też na spotkaniach artystów "Źródełko", prowadzonych przez Marcina Stawickiego. - Wspólnie malujemy, rozmawiamy, tam nauczyłem się także słuchać poezję - podkreśla.

- Kiedyś nie pokazywałem swoich emocji, teraz moje prace bywają bardzo ekspresyjne - wyznaje. - Pani promotor na UP pomogła mi się otworzyć - podkreśla. Jego praca dyplomowa 1,5 m na 10 m nie mieściła się w sali, w której się bronił. Tematem był Paryż, miasto, które go zafascynowało podczas wycieczki w czasach liceum. - To była taka moja opowieść o tym mieście - tłumaczy.

Lubi malarstwo Joana Miro czy Paula Klee. Dzięki Marcinowi Stawickiemu poznał obrazy Ilja Głazunowa. To jego najświeższa fascynacja.

Wyznaje, że sztuka jest dla niego swoistą autoterapią. Marzy, że kiedyś będzie pracował, prowadząc zajęcia artystyczne z innymi. - Bardzo chciałbym być instruktorem, pomagać ludziom poprzez sztukę - wyznaje. Liczy, że znajdzie pracę w Zakładzie Aktywności Zawodowej, który planuje utworzyć Fundacja im. A. Worwy, albo w filii Chatki w Krempachach.

Beata Zalot