Norwid i Miłosz w interpretacji Cyrwusa - nie trzeba było na plakatach pisać nic więcej, by podczas 154. już Krakowskiego Salonu Poezji w nowotarskim ratuszu, zabrakło w niedzielę krzeseł.

::attachment{"type":"gallery", "template":"thumb3", "item_id":"113995"}

Niedzielne spotkanie - jak zapowiedział organizator, Stanisław Krzak - było poetyckim wstępem do wspomnień o 50-letniej historii ośrodka kultury w Nowym Targu. Jubileusz przypada właśnie w tym roku, a od lat 16 nieodłącznym elementem działalności kiedyś MOK-u, dziś MCK-u, są ratuszowe spotkania z poezją.

Zaczęło się wszystko wiosną 2008, od przypadkowej rozmowy Juliusza Chrząstowskiego, aktora Starego Teatru w Krakowie i ówczesnego opiekuna grup teatralnych w MOK z Anną Dymną. Na efekt tej rozmowy nie trzeba było długo czekać, już 18 maja tegoż roku stworzony przez aktorkę Krakowski Salon Poezji zawitał do Nowego Targu. Podczas pierwszego spotkania w stolicy Podhala sama Dymna - właśnie z Piotrem Cyrwusem i przy akompaniamencie znakomitej prymistki z Bukowiny Tatrzańskiej Stanisławy Galicy-Górkiewicz - czytali poezję ks. Jana Twardowskiego.

- Obecność na inauguracji Piotra Cyrwusa, aktora pochodzącego z Waksmundu, przypomniała rodzimych artystów, którzy realizują się na polskich scenach teatralnych, a ich korzenie mogą sprawić, że salonowe spotkanie staną się nie tylko ucztą słowa, ale także okazją do ciepłych wspomnień i spotkań po latach. I tak - za sprawą Salonu - do Nowego Targu wracali z poezją: Bartek Topa, Staszek Jaskułka, Piotrek i Jaśmina Polak, Mateusz Dewera, Andrzej Rozmus, Joasia Kuberska - wspomina Stanisław Krzak.

Teraz, na początek roku jubileuszowego, w którym przypominana będzie historia MOK i ludzie, którzy ją współtworzyli i współtworzą, wizyta pierwszego gościa ratuszowego salonu była więc jak najbardziej na czasie.

Niedzielny repertuar był poważny, piękny, polski. Strofy czwartego wieszcza mieszały się ze strofami noblisty, nie czytane, a recytowane przez świetnego „aktora - nie celebrytę” - co w jednym z wywiadów Piotr Cyrwus kiedyś mocno podkreślał. Do tego fortepianowy akompaniament i Szopen, w bezbłędnym wykonaniu Pawła Tylki.

Podczas godzinnego spotkania Cyrwus przypomniał zarówno te najbardziej, jak i te mniej znane teksty Norwida - wieszcza niedocenionego za życia, którego poezja - trudna, mistyczna, często odrzucana, była jednak tak bardzo polska, że podczas okupacji narażano życie, by ją w konspiracji publikować. „W Weronie”, „Moja Ojczyzna”, „Fatum”, „Wielkość”, „Ciemność” - to zaledwie kilka tytułów, których w skupieniu słuchała nowotarska publiczność.

Z Miłosza na tapetę poszły m.in. „No tak, trzeba umierać”, „Chłopiec”, „Spotkanie”, „Miłość”, „Koleżanka”, oraz - oczywiście - znany i wstrząsający „Campo di Fiori” - wiersz nawiązujący do śmierci na stosie Giordano Bruno i powstania w warszawskim getcie. Warto pamiętać, że we wrześniu ubiegłego roku senat w dwudziestą rocznicę śmierci noblisty ustanowił 2004 r. - Rokiem Czesława Miłosza.

pd