Pełna sala ratusza, a chyba połowa, jeśli nie więcej tej sali, to znajomi i przyjaciele występującego Stanisława Jaskułki.

::attachment{"type":"gallery", "template":"thumb3", "item_id":"115134"}

W „Salonie poezji” Stanisław Jaskułka uczestniczył co prawda dopiero po raz czwarty, ale nie ma chyba w Nowym Targu osoby, która aktora (rocznik 1948) nie zna. Lata konferansjerki podczas Jarmarków Podhalańskich i niezliczonych zarówno galowych, jak regionalnych imprez, zapewniły mu taką rozpoznawalność wśród mieszkańców stolicy Podhala, że wielu od tej właśnie strony zna go najlepiej. I nieraz zdziwienie bierze, gdy - oglądając w telewizji znany polski film czy serial - uzmysławiamy sobie, że oglądamy pana Staszka w jednej, drugiej, dziesiątej, pięćdziesiątej roli. I że ten „nasz konferansjer”, odznaczony medalem za Zasługi dla Miasta Nowego Targu, to absolwent krakowskiej PWST z 1971 roku, grający od kilkudziesięciu lat w najpopularniejszych produkcjach aktor, zdobywca mnóstwa nagród, odznaczony Srebrnym i Złotym Krzyżem Zasługi, którego przez lata poznawały sceny teatralne w Koszalinie, Łodzi, Opolu, Lublinie, Wrocławiu, Warszawie, Płocku, Białymstoku, a potem nie miały przed nim tajemnic plany filmowe.

Grał m.in. u Wajdy, Piwowarskiego, Chęcińskiego, Żuławskiego, czy Kieślowskiego. A początki? Ot, choćby rola diakona w „Kazimierzu Wielkim” Petelskich z 1975 roku. Potem m.in. „300 mil do nieba”, „Przypadek”, „Roman i Magda”,  „Ucieczka z kina Wolność”, „Kingsajz”, „Prywatne śledztwo”,  „Szamanka”, „Zabić na końcu”, „Wyrok na Franciszka Kłosa”. I seriale: „Dom”, „Rycerze i rabusie”, „Przyłbice i kaptury”, „Pogranicze w ogniu”, „Modrzejewska”, „Złotopolscy”, „Matki, żony i kochanki”, „Graczykowie”, „13 posterunek”, „Plebania”, „Ojciec Mateusz”, „Na sygnale”, „O mnie się nie martw”, „Na dobre i na złe”, „Świat według Kiepskich”, „Szpilki na Giewoncie”. To wszystko to zaledwie niewielka część długiej przygody z aktorstwem, a niebawem Stanisława Jaskułkę ujrzymy w roli starego górala - kowala, w „Białej odwadze”, której premierę zaplanowano na 8 marca.

W nowotarskim ratuszu aktora zobaczyliśmy jako świetnego interpretatora poezji. Tej z najwyższej półki, również gwarowej. I nie było mowy o jej czytaniu, wszystkie strofy tekstów prezentowanych w niedzielny poranek w godzinnym programie „Zaproszenie do tańca” ma pan Staszek „w małym palcu”. Zaczęło się - zgodnie z tytułem - od „Jak Janosik tańczył z cesarzową" Kazimierza Tetmajera, potem wybrzmiały wiersze Wandy Czubernatowej, Hanki Nowobielskiej, Jana Pocka, w końcu strofy Słowackiego, Norwida, Miłosza, Lenartowicza, Leśmiana, Tuwima i - jakże by inaczej w Nowym Targu - śp. Romana Dziobonia, również - co oczywiste - przyjaciela Stanisława Jaskułki.

A po programie i brawach przyszła pora na rozmowy i wspomnienia w „podzespołach”.

Piotr Dobosz