W nowotarskim Ratuszu przez całe lato będzie można oglądać wystawę ceramiki Jana Reczkowskiego.

::attachment{"type":"gallery", "template":"thumb3", "item_id":"118831"}

To pierwsza wystawa po śmierci artysty, który zmarł w 1997 r. - Jan Reczkowski, mistrz ceramiki, większość życia spędził w Nowym Targu - podkreślała podczas piątkowego otwarcia wystawy Joanna Mikowska. - Był niespokojnym duchem, ciągle poszukiwał. Szukał śladów starych ośrodków ceramicznych, odtwarzał dawną ceramikę - opowiadała. Właśnie sporą część tych odtworzonych prac przekazał ludźmierskiemu oddziałowi Związku Podhalan. Są prezentowane na wystawie w Ratuszu wraz z kolekcją, którą artysta podarował Muzeum Podhalańskiemu.  Na wystawie można oglądać m. in. ciekawe postaci Matki Boskiej Żniwnej, Leśnej, Przędzielnej, figurki z cyklu żydowskiego czy tzw. redykołki, czyli gliniane figurki z wykorzystaniem tych samych form, co bacowie przy wyrobie serków. Uzupełnieniem ekspozycji są też zdjęcia artysty wykonane przez Jana Reczkowskiego.

W wernisażu uczestniczyła Jolanta Huzior, jedyna córka artysty, która na stałe mieszka w USA.  Wystawa potrwa do końca września.

Mistrz Jan Reczkowski miał ogromną wiedzę ceramiczną - biegle opanował wykonywanie szkliw. Jego ulubionymi kolorami były brązy, ugry, odcienie zieleni. Obok formy i ornamentyki są rozpoznawalnymi dziś elementami jego prac. - Jest w tych pracach także ciepło i tkliwość - podkreślała podczas wernisażu Joanna Mikowska.

Antoni Nowak, który bywał w pracowni Jana Reczkowskiego podkreślał o jego kontaktach z Anną Dobrzańską, artystką, która przed wojną osiadła na Kowańcu: - Ona inspirowała mistrza, rozmawiali o czymś, co jest sukcesem ceramiki - o zagadkowej   polewie z pieca wolnopłomiennego. Mistrz celebrował wypalanie w tym piecu, które trwało dobę, trzeba było zamurowywać wlot

Reczkowski współpracował też z Czesławem Pajerskim, twórcą Muzeum Podhalańskiego, działał w Radzie Muzeum. Nowak przypomniał też, że rzeźba Jana Reczkowskiego znajduje się w sanktuarium pod Turbaczem.

...

Jan Reczkowski  - urodził się 5 lutego 1909 roku w Gogołowie na Podkarpaciu. Uczył się w Kołomyi, Krakowie, był na stypendium w Sevres we Francji, w czasie wojny przebywał też w obozie pracy w Miśni w Niemczech.

Jak mówił "za pracą i z ciekawości" zwiedził sporą część Polski m. in. Iłżę, Ćmielów, Piaseczno, Warszawę; Warmię, Dolny Śląsk: Bolesławiec. Podczas tych podróży poznawał wzory i formy używane w regionie. Tę wędrówkę po miejscach związanych z ceramiką i garncarstwem ludowym rozpoczął w 1918 r. w Kołomyi, gdzie zabrał go jego „przyszywany” wuj – Franciszek Kwiatkowski. Edukował się w istniejącej tam Krajowej Szkole Garncarskiej. Kolejnym krokiem było rozpoczęcie w 1926 lub 1928 r. naukę na kursach ceramicznych prowadzonych przez prof.Tadeusza Szafrana w Krakowie w Szkole Sztuk Zdobniczych i Przemysłu Artystycznego, gdzie uzyskał dyplom ceramika chemika polew artystycznych.

To dzięki Szafranowi poznał Stanisława Gąsienicę Sobczaka z Zakopanego, który prowadził Eksperymentalną  Pracownię Ceramiczną pod Tatrami. Z ludowym garncarstwem zetknął się też odwiedzając garncarzy w Chochołowie, Maniowach czy Starym Sączu.

W 1935 r. zamieszkał w Nowym Targu, pracował w warsztacie Panczakiewicza, prawdopodobnie potomka garncarzy nowotarskich, gdzie zajmował się odtwarzaniem wzorów ceramicznych. Jeszcze przed wojną wyjechał na Warmię, gdzie szukał tamtejszych starych wzorów. Zbudował też piec do wypału na zlecenie właściciela majątku gen. Waraksiewicza.

Wojnę spędził częściowo w Warszawie, przebywał też w obozie pracy w Miśni. W 1944 r. osiedlił  się w Nowym Targu już na stałe, założył swój warsztat na Niwie.

Rok później - po przypadkowym spotkaniu z dawnym nauczycielem - prof. Szafranem wyjechał z rodziną do Bolesławca, gdzie pracował przy uruchamianiu wytworni kamionek. Do Nowego Targu  wrócił w 1948 r. (według córki w 1950 r.). Współpracował m. in. z zakopiańską Cepelią. Od 1968 r. zamieszkał w domu córki na ulicy Długiej w Nowym Targu, gdzie powstała kolejna jego pracownia z wybudowanym własnoręcznie piecem ceramicznym.

Uczestniczył w ok. 50 wystawach, w tym wielu indywidualnych. Jego prace znajdują się w zbiorach Muzeum Podhalańskiego a także w Muzeum Tatrzańskim, w Muzeum Orkana w Rabce, w Muzeach  Etnograficznych w Krakowie i Toruniu oraz za granicą, m. in  w British Museum  i w Hamburgu. Zmarł w 1997 r. na atak serca.

Jego biografię - jeszcze za życia artysty - opracowała Maria Zofia Mrożek (w 1993 r.)

Beata Zalot