– Nie dopuszczę do tego by polityka miała wpływ na to, co się będzie działo w Euroregionie Tatry – zapewnia Wendelin Haber, honorowy prezes związku Euroregion Tatry w rozmowie z Anetą Dusik.

– Rezygnacja z przewodniczenia Euroregionowi Tatry była trudną decyzją?

– Decyzję o zakończeniu działalności jako przewodniczącego należała tylko do mnie, dlatego z moim błogosławieństwem powstała następna rada i rozpoczął pracę następny przewodniczący.

– Po tym, jak nowym przewodniczącym został Bogusław Waksmundzki, członek zarządu starostwa nowotarskiego i działacz Platformy Obywatelskiej, pojawiły się głosy mówiące o zbytnim upolitycznieniu Euroregionu Tatry…

– Dopóki będę żył, a tak się złożyło, że na XVII Kongresie zostałem Honorowym Prezesem Euroregionu Tatry, nie dopuszczę do tego, by polityka miała wpływ na to, co będzie się działo w związku. Każdy z nas ma jakieś zapatrywania polityczne, ale to nie może mieć wpływu na działalność Euroregionu.

– Obecnie Euroregion Tatry obejmuje swoim zasięgiem powiat nowotarski, nowosądecki, tatrzański – 26 gmin. A jaki był jego początek?   

– Za nasz początek – ten formalny i nieformalny – można uznać koniec 1991 r. i spotkanie dziennikarzy z Polski oraz Słowacji, którzy mówili o potrzebie utworzenia czegoś, co mogłoby służyć obu państwom. Podczas spotkania w Popradzie w maju 1992 r. samorządowcy ze Słowacji i Polski podjęli decyzję o utworzeniu Euroregionu Tatry. Podobny już funkcjonował na granicy Niemiec i Francji.

– Przez 16 lat przewodniczył pan Euroregionowi Tatry. Które z jego osiągnięć było największym sukcesem?

– Kiedy rozpoczynaliśmy naszą działalność, nie mieliśmy pojęcia, że możemy liczyć na wsparcie finansowe z zewnątrz, z Unii Europejskiej. Mieliśmy wówczas na uwadze dobro ludzi mieszkających po obu stronach granicy. Łączyła nas przecież kultura, tradycja, przeszłość i religia. Dla mnie najistotniejsze jest to, że te właśnie zapisy, cele statutowe przetrwały i trwają do dziś.

– Z czasem pojawiła się możliwość pozyskania środków…

– Początkowo nasza działalność polegała na prezentowaniu zespołów folklorystycznych, organizowaniu zawodów sportowych, wspólnych wydawnictwach. Dużym osiągnięciem było otwarcie w Nowym Targu Domu Współpracy Polsko-Słowackiej, który żyje i gdzie ciągle organizuje się wystawy, imprezy, realizuje się projekty, wśród nich m.in.: Spotkanie siedmiu kultur pogranicza polsko-słowackiego „Od Ladislava Mednyánszkeho do Jana Kantego Pawluśkiewicza”. To wszystko powinno być motywacją dla tych, którzy teraz przychodzą. Mimo że przestałem być przewodniczącym, duchem jestem cały czas związany z Euroregionem Tatry, który ma zamiar przemianować się w Europejskie Ugrupowanie Współpracy Transgranicznej – organ, który będzie pełnoprawnym partnerem w Unii Europejskiej.