Jaśka zawsze ciągnęło do karczmy – wspomina Michał Borzecki. W kościele grał wstawki z Beatlesów – wspomina Lesław Mikołajski. W sobotę Jan Kanty Pawluśkiewicz został trzydziestym Honorowym Obywatelem Miasta Nowy Targ.

Sobotnia uroczystość bardziej przypominała artystyczny benefis, niż oficjalną, uroczystą sesję z nadaniem tytułu. Bo i wyróżniony w niczym nie pasuje do wizerunku nobliwego obywatela. O ile można było poczuć patetyczną doniosłość chwili po przemówieniu burmistrza Marka Fryźlewicza, to już przyjaciele Jana Kantego wprowadzili rozrywkowy nastrój wspomnień.

Jak zauważa Lesław Mikołajski (przewodniczący rady miejskiej tym razem wystąpił z ozdobnym łańcuchem na szyi), kariera muzyczna Pawluśkiewicza zaczęła się nieco wcześniej, niż podają oficjalne biografie. – Na początku lat sześćdziesiątych kościół św. Katarzyny świecił pustkami – większość wiernych chodziła do nowego kościoła – zaczyna wspomnienia. – Ale pewnej niedzieli za klawiaturą organów zasiadł Jasiek i zaczął grać po swojemu. W kościelne utwory wplatał fragmenty przebojów zasłyszanych w Radiu Luksemburg. Było więc i \"Rififi\" i \"Marsz Wszystkich Świętych\", a nawet \"Michelle\" Beatlesów. Młodzież była wniebowzięta. Wkrótce trzeba było przyjść pół godziny przed mszą, by zająć dobre miejsce w kościele. Tylko ksiądz proboszcz za nic nie mógł zrozumieć, co takiego się stało. Po prostu nie słuchał Radia Luksemburg.

Jeszcze bardziej zaskakującą biografię przedstawił kolega szkolny i największy przyjaciel z młodości – Michał Borzęcki. Poznali się, gdy mieli po cztery lata, a Borzęcki mieszkał wówczas w karczmie przy Waksmundzkiej, należącej do jego rodziców. – Jaśka zawsze ciągnęło do karczmy – zaczyna. – Do tego stopnia, że gdy studiował architekturę, miał pisać pracę magisterska na jej temat. Niestety, pewnej zimy zawaliła się, więc Jasiek rzucił architekturę i poświęcił się muzyce.

Jak twierdzi Pawluśkiewicz, historia właśnie zatoczyła koło. – Z Michałem większość czasu spędzaliśmy w stodole i wozowni karczmy. Pamiętam do dziś ten nadzwyczajny zapach historii XIX wieku, gdy w nastrój wspomnień wprowadzał nas także zapach niezapomnianych... papierosów \"Giewont\".

Na pamiątkę Jan Kanty Pawluśkiewicz otrzymał od kolegi obraz z namalowaną karczmą – tą z czasów dzieciństwa.

Nieoczekiwanie Honorowy Obywatel zaprosił na scenę grupę koleżanek i kolegów z liceum. – To ci ludzie mnie wzbogacali – żartami, codziennymi relacjami, obijaniem się. To \"obijanie się\" nie było zwykłym obijaniem się. To był rodzaj kreacji, oderwania się chociażby od szlachetnej nauki chemii – zauważa.

Ze wspomnień z dzieciństwa Honorowy Obywatel dorzucił jeszcze widok małego Józia Trzcińskiego, z którym razem chodzili do ochronki. – Do dziś pozostał mi do niego uraz. Zawsze, gdy od nas wychodził, mama mówiła:  \"A widziałeś, jakie Józek miał wyczyszczone buty?\"

Po przemówieniach, prezentach i uściskach z przyjaciółmi rozpoczął się fantastyczny koncert, w którym słynni artyści zaprezentowali utwory Jana Kantego Pawluśkiewicza. (relacja i fot. – na stronie Kultura).

Józef Figura