– Był człowiekiem wielkiej uczciwości, prawości i sprawiedliwości – tak mówił o nim podczas pogrzebu burmistrz Marek Fryźlewicz. Zbigniew Rene – znany adwokat, znawca i miłośnik filmu, kultury i historii francuskiej – został pochowany 23 lipca.

– Nie mogę wyobrazić sobie Zbyszka w charakterze nieboszczyka – mówi Konrad Nowak, jego wieloletni przyjaciel. – Znałem go od zawsze. Byłem w liceum, kiedy zakładał w Nowym Targu Dyskusyjny Klub Filmowy, z wielką przyjemnością słuchałem jego prelekcji – opowiada. – Miał niezwykłą wiedzę na temat filmu, oglądał nawet filmy radzieckie, kiedy wszyscy bojkotowali to kino. To był człowiek szalenie ciekawy świata. Zakładał też Towarzystwo Polsko-Francuskie w Nowym Targu, znał historię i kulturę Francji. Lubił udzielać się w różnych organizacjach, a przy tym nie było w nim ani odrobiny snobizmu – dodaje.

– To był prawdziwy erudyta – mówi o nim przyjaciel Piotr Ochwat. – Znał świetnie historię filmu, przed laty nawet uczestniczył w teleturnieju Wielka Gra. Miał dużą ogólną wiedzę historyczną, interesował się Francją, ale i naszym regionem, np. historią Spiszu. Interesowała go też sztuka, miał np. pokaźną kolekcję obrazów Stanisława Kuskowskiego, z którym się zresztą przyjaźnił – opowiada o nim Ochwat. – Wielka była jego delikatność i kultura w kontaktach z ludźmi. I miał dużą pogodę ducha – dodaje o nim.

Zbigniew Rene urodził się w Sosnowcu, do którego na przełomie XIX i XX wieku jego dziadek przyjechał znad Sekwany rozwijać hutnictwo. Na Podhale przeniósł się po skończeniu prawa na Uniwersytecie Jagiellońskim. Najpierw był asesorem w zakopiańskim sądzie, a po zrobieniu aplikacji adwokackiej zamieszkał w Nowym Targu.

Długa jest lista pełnionych przez niego funkcji. Był założycielem (1975 r.) i wieloletnim prelegentem nowotarskiego DKF-u, który w latach 70. uchodził za jeden z najlepszych w Polsce. Był prezesem Towarzystwa Polsko-Francuskiego w Nowym Targu, przez 9 lat kierował Zespołem Adwokackim w Nowym Targu, był wiceprezesem Sądu Dyscyplinarnego Izby Adwokackiej w Krakowie.

Jego publikacje ukazywały się w Almanachu Nowotarskim.

Beata Zalot