Strażnik w krótkich portkach może znacznie więcej: w trakcie jednego patrolu zrobi 50 km i prawie nic nie kosztuje.

Jak to się zaczęło z rowerowymi patrolami straży miejskiej w Nowym Targu? Wbrew pozorom wcale nie było "rozkazu z góry", "wyznaczania na ochotnika", specjalnych szkoleń. Inicjatywa patroli była oddolna. Bo w gronie strażników grupa kompletnych rowerowych maniaków jest całkiem mocno reprezentowana. Tak więc jakieś 5 lat temu zapaleńcy zaczęli suszyć głowę swym magistrackim przełożonym, aż wreszcie inicjatywa padła na "urodzajny grunt". Urząd miasta zakupił rowery. Żadne tam ekstremalnie nowoczesne, karbonowe ścigacze. Tylko porządne, choć nieco siermiężne rowery trekingowe. Patrole rowerowe zostały też wyposażone w oznakowane kaski i kompletny rowerowy strój z krótkimi portkami i kolarskimi koszulkami w dwóch kolorach. Jeżdżąc w upalny dzień odzianym w używany na co dzień mundur - można by sobie łatwo "zagotować" pewne wstydliwe szczegóły męskiej anatomii.

Kwestią techniczną, rozwiązaną samodzielnie przez pomysłowych funkcjonariuszy, pozostało przerobienie bicyklów na radiowozy. Sprawę rozwiązała pojemna czarna torba zawieszona na rowerowej ramie, która oprócz radiostacji, pomieściła też kilka przydatnych strażnikowi drobiazgów, jak na przykład... gaz obezwładniający.

Rowerowe patrole od samego początku sprawiały profesjonalne wrażenie, ale wrażenie to nie wszystko. - Nie byliśmy na żadnych szkoleniach z technik jazdy rowerem, czy używania roweru do obrony - przyznaje strażnik Stanisław Borowiec, który słyszał o takich przygotowaniach patroli prowadzonych w... Ameryce. Pan Staszek zapewnia, że nowotarscy stróże porządku i bez szkoleń na rowerach potrafią jeździć profesjonalnie. - Każdy z nas już wcześniej, prywatnie, w wolnych chwilach jeździł na rowerze - zapewnia Dariusz Blańda. Zapewnia, że "rowerowy" przydział w pracy wcale nie wpłynął na sposób spędzania wolnego czasu przez strażników. Pan Stanisław - jak co roku - zamierza swój urlop spędzić w siodełku. Pewnie znów wybierze się z synem nad morze. - Byliśmy już parę razy na Helu. Naprawdę, świetna przygoda. Człowiek tak bez zobowiązań jedzie przez Polskę. Jak mu się zachce, jak zobaczy coś ciekawego - można się w każdej chwili zatrzymać. Szczerze polecam każdemu ten rodzaj turystyki - zachwala funkcjonariusz.

Pan Darek ma nieco krótszy ojcowski staż, stąd też i wycieczki muszą być krótsze. Ale niedzielna rowerowa przejażdżka ze starszym synem niejednokrotnie zahaczała o wierzchołek Turbacza.

Strażnicy zapewniają zgodnie, że rowerowe patrole nie są wyłącznie fanaberią. Strażnicy na rowerach przemieszczają się niemal tak szybko, jak patrol jadący samochodem, a mogą patrolować teren równie skrupulatnie, jak piechurzy. - Rower dojedzie wszędzie. Możemy wjechać na każdy plac zabaw. Kilka razy dziennie przepatrolować bulwary nad Dunajcem. Taka przejażdżka wzdłuż rzeki to w końcu ładnych parę kilometrów. Dla piechura spory dystans. Dla samochodu - teren niedostępny - wyjaśnia Stanisław Borowiec. - Strażnik na rowerze, o ile jest kondycyjnie przygotowany, może być naprawdę skuteczny - zapewnia Dariusz Blańda, zapewniając skwapliwie, że z kondycją u nowotarskich strażników wcale nie jest źle. - Nie będziemy się tu chełpić, bo zaraz każdy małolat będzie się próbował z nami ścigać - śmieją się strażnicy. - Kiedyś udało mi się dogonić i zatrzymać młodzieńca, który jechał skuterem - obrazuje pan Darek.

Jak mieszczanie odbierają rowerowe patrole? Na ogół sympatycznie. - Mamy, które wychodzą z dziećmi do parku, są zadowolone, że pojawiamy się w tych rejonach częściej. Natomiast dla amatorów tanich alkoholi, przesiadujących na skwerkach, jesteśmy utrapieniem. Strażnik na rowerze pojawia się tak niespodziewanie, że najczęściej podchmielone towarzystwo nie zdąży pochować butelek i puszek. No i wpadka gotowa - śmieje się pan Darek.

mk