Zginęło ci coś cennego wiele lat temu? Być może zguba zalega w przepastnych kazamatach nowotarskiego starostwa, a ty nic o tym nie wiesz.

Biuro rzeczy znalezionych - nazwa kojarzy się raczej ze "starymi czasami". Mało kto wie, że taka placówka musi działać przy każdym starostwie. Działa też przy nowotarskim urzędzie powiatowym. Na liście "rzeczy znalezionych" co roku przybywa po kilka pozycji.  - Ustawa obliguje powiat do prowadzenia biura - potwierdza nowotarski starosta Krzysztof Faber. Szybko jednak uzupełnia, że z biurem są prawie same kłopoty. Obecnie lista zgub przetrzymywanych na półkach magazynów i skrupulatnie ewidencjonowanych, opisanych - liczy kilkadziesiąt pozycji. Głównym dostawcą przedmiotów jest policja. - Ktoś coś znajdzie, zgłasza na policję, a oni to zabierają i przywożą do nas - instruuje Krzysztof Faber.

Rowery wszelkiej maści: damki, szosowe, górskie - to zdecydowanie najszerszy asortyment biura. W magazynach zalega ich kilkanaście. Większość to stare zdezelowane, lub zdekompletowane egzemplarze. Bywa tak, że ktoś rowerek podwędzi. Później wykręca bardziej przydatne części, a resztę porzuci. Złom trafia do nas i zgodnie z ustawą trzeba go przechowywać przez co najmniej 6 lat, wzywając co jakiś czas właścicieli do odebrania zguby. Później w sprawę trzeba zaangażować sąd, który decyduje o przekazaniu roweru na własność skarbu państwa. Ale ta procedura jest potrzebna tylko po to, żeby w zgodzie z prawem wrak wywalić na złom, czy też - jak to się nazywa w oficjalnej nomenklaturze - poddać komisyjnej "kasacji".

Co - poza rowerami - gubią obywatele powiatu nowotarskiego? O jakichś wyraźnych trendach trudno rozmawiać. Jedyny wniosek, jaki się nasuwa po analizie listy rzeczy znalezionych, brzmi: zgubić można wszystko. Na przykład damską torebkę zawierająca komplet sztućców (20 noży i tyle samo łyżeczek), teczkę zawierająca faktury wystawione na jedno z biur poselskich, firmową obrabiarkę, dokumenty, telefon komórkowy, scyzoryk. Zgubić można oczywiście również pieniądze. Te fizycznie nie zalegają w biurowych magazynach, tylko są przekazywane na konto. Wcześniej jednak specjalna komisja spisuje numery seryjne banknotów. Parę lat temu do biura trafiła saszetka zawierająca niemałą gotówkę: 2,3 tys. zł. Do dzisiaj nikt się po nią nie zgłosił...

Rupieciarnia pod starostwem nie jest jednak największą zgryzotą urzędników starosty. Prawdziwym koszmarem są przypadki, gdy roztargniony obywatel zgubi swój... samochód. Gdy przypadkowo wcześniej zapobiegliwy obywatel zadba, by z pojazdu zginęły wszelkie oznaczenia pozwalające na identyfikację właściciela - wrak staje się kolejnym problemem starosty. - Auto trzeba zabezpieczyć. Przechowywać latami. To oznacza koszty. W końcu i tak trafia na złom, a my pozostajemy ze sporym "minusem" na koncie - podsumowuje Krzysztof Faber.

mk