Przebrzmiały oklaski, przemowy, a o jubileuszu przypominają jeszcze kwiaty w wazonie. W 50-letnim nowotarskim oddziale Polskiego Komitetu Pomocy Społecznej wtorek to kolejny dzień pracy.

::attachment{"type":"gallery", "template":"thumb3", "item_id":"2205"}

Na obiad, jak zwykle, przyjdzie ponad 90 osób. W garnkach gotuje się już zupa, a kucharki zabierają się za drugie danie. Kto przyjdzie? Jak co dzień – ci, którym zasiłku nie wystarcza na jedzenie, samotni staruszkowie, rodziny wielodzietne, osoby życiowo niezaradne, alkoholicy walczący z nałogiem. Cały przekrój nieszczęść, dosięgających ludzi w Nowym Targu. Dostaną obiad, a pani w okienku skrupulatnie zakreśli na papierze wydanie kolejnej porcji. Tak samo jak wówczas, gdy trzeba komuś wydać ubranie, wózek inwalidzki czy udzielić innego rodzaju pomocy. Wszystko jest skrupulatnie policzone, by było wiadomo, że nic się nie zmarnowało.

Żeby pomoc nie trafiła w niepowołane ręce, każdy przychodzący musi mieć wcześniej przeprowadzony wywiad przez pracownika socjalnego. Ten przelicza dochody, bada sytuację materialną, ogląda warunki, w jakich żyje potrzebujący. A jeśli ktoś minimalnie przekroczy dochody? – Mamy możliwość przyznania pomocy. Nie mamy tak związanych rąk, jak opieka społeczna – bo my jesteśmy organizacją pozarządową – wyjaśnia Jadwiga Kuś, od kilku lat prezes nowotarskiego PKPS.

Pani Jadwiga wyciąga opasłe segregatory z podsumowaniami kiedy, komu i ile PKPS pomógł. Ale cyfry i tabelki nie oddają emocji i napięcia, jakich codziennie doświadczają. – Najbardziej żal rodzin, w których umiera matka, zostawiając męża i dzieci. Żal przypadków, gdzie tatuś „postarał się” o dzieci, a potem po prostu odchodzi. Żal tych, którzy mają fach w rękach, są wykształceni, inteligentni, a staczają się na dno jako alkoholicy czy narkomani. Wydawałoby się, że przecież mógłby coś zrobić, a zamiast tego stacza się coraz bardziej – zaznacza Jadwiga Kuś.

Pracownicy PKPS to 13 pracujących społecznie członków zarządu, 3 kucharki, dozorca i pracująca na pół etatu pracownica administracyjna. Czasem pomagają im wolontariusze, jak choćby młodzież ze Służby Maltańskiej. Jednak na co dzień pomocą zajmują się przeważnie emerytki. Rozumieją, że przecież młodsi muszą pracować, utrzymywać rodzinę. A gdy kręgosłup zaboli od dźwigania?

– Czasem pojawiają się pytania czy to, co robimy, w ogóle jest słuszne – zastanawia się Jadwiga Kuś. – Czy pomagać człowiekowi, który  wraca do nałogu, czy zostawić go, aż uderzy o dno i przejrzy na oczy. Rozum podpowiada, by się wstrzymać, ale przecież to tylko człowiek ze swoimi słabościami! Z drugiej strony patrząc na tych, którzy naprawdę walczą z nałogiem, sami zyskujemy siły!

Józef Figura