Stanisław Jarmoliński, zwolniony dyscyplinarnie z nowotarskiego szpitala ginekolog, walczy przed sądem o przywrócenie do pracy. – Wyleciałem, bo byłem niewygodny – zapewnia.

We wrześniu Jarmoliński, były poseł SLD, szef jednej z działających w szpitalu organizacji związkowych, odebrał dyscyplinarkę. Powód zwolnienia, przytaczany przez dyrekcję: lekarz miał samowolnie opuścić swoje miejsce pracy (poszedł na obiad) w czasie, gdy jedna z pacjentek rodziła. Zdaniem dyrekcji sytuacja mogła być groźna dla matki i dziecka. Jarmoliński odwołał się do sądu.

Podczas pierwszej rozprawy zeznawał jedynie ginekolog. Przedstawił swoją wersję wypadków. Przekonywał, że został zwolniony, gdyż, jako walczący o prawa pracownicze szef związku zawodowego, był dla dyrekcji „niewygodny”. Sugerował, że uzasadnienie dyscyplinarki zawiera „pomówienia”. Szczegółowo wyjaśniał, jak schodząc z oddziału do kuchni w towarzystwie innej lekarki, zabrał ze sobą telefon komórkowy, a także telefon przenośny. O tym, gdzie idzie, powiedział dyżurnej położnej. Jarmoliński miał też konsultować się z położną w sprawie postępu akcji porodowej i uzyskał zapewnienie, że poród nie zakończy się przed posiłkiem. Dziecko przyszło jednak na świat w ciągu kolejnych dwudziestu minut. W porodzie asystował inny lekarz. Zdaniem Jarmolińskiego – niepotrzebnie. Obecność lekarza w czasie porodu siłami natury w ogóle nie jest wymagana. Ostatecznie ginekolog przyznał też, że o zamiarze zejścia do stołówki nie informował swojego przełożonego – ordynatora oddziału.

Sąd starał się nakłonić strony do zawarcia ugody. Jarmoliński nie wykluczył możliwości polubownego załatwienia sprawy, o ile szpital zgodzi się spełnić warunki, jakie lekarz zawarł w pozwie sądowym: przywrócenie na poprzednie stanowisko i wycofanie „krzywdzącego” świadectwa pracy. Prawnik reprezentujący dyrekcję szpitala wyjaśniał z kolei, że nie został upoważniony do rozmów na temat ugody. Pod koniec rozprawy ginekolog zaapelował do sądu o możliwie krótkie terminy kolejnych rozpraw. Przekonywał, że po zwolnieniu z pracy pozostaje bez środków do życia.

Marek Kalinowski