Kiedy w jednej sekundzie zmienia się całe życie, co robić? Płakać? Krzyczeć? Czy może mieć nadzieję na cud, tak jak Maria Brynczka z Frydmana.

Michał – jej najmłodsze z pięciorga dziecko – był przed wypadkiem wyjątkowy. Uczynny, wesoły, koleżeński. Dobrze się uczył. – Był ciągle w ruchu, tylko rower i piłka go cieszyły – wspomina Maria. – Gdy tylko starsi chłopcy rzucali hasło: „mecz”, był z nimi. Teraz tęsknią i pytają, kiedy Michaś będzie grać w piłkę.

10 sierpnia 2008 r. – tej daty Maria nigdy nie zapomni. Michał razem z bratem pojechał na rowerze. Zjeżdżał z mostu. Nie zauważył samochodu. Wpadł wprost pod koła. – Jak się dowiedziałam, co się stało, zaraz tam pobiegłam. Michał leżał w rowie – tak go odrzuciło po uderzeniu. Był nieprzytomny. Szybko przyjechała karetka – relacjonuje ze łzami w oczach kobieta.

Później było 2,5 tygodnia największego niepokoju. Tyle czasu spędził ośmioletni Michał na intensywnej terapii. Potem przeniesiono go na inną salę. Diagnoza: uszkodzenie pnia mózgu. Śpiączka. – 10 października przyjechaliśmy do domu. Mieli nas jeszcze później przyjąć na oddział, ale nie przyjęli.

Lekarz stwierdził, że Michał nie wymaga jakiegoś specjalistycznego leczenia, lecz rehabilitacji. Jak nam powiedziano, w domu dziecko szybciej dochodzi do siebie – opowiada matka.

Gdyby chorował od małego…

Wrócili. Rzeczywiście, w domu Michał zaczął nabierać sił. Przybrał na wadze, choć do 28 kilogramów, które ważył przed wypadkiem, nadal jeszcze mu daleko. Rodzinę cieszy to, że jest z nimi, a nie poza domem. – Cały dzień spędzam z dzieckiem. Czytam mu. Opowiadam, co się dzieje. Uczę, by był na bieżąco z tym, co robią w szkole. Biorę na ręce. Wychodzę z domu. Przychodzi do niego pani, która z nim ćwiczy regularnie. Teraz, po rehabilitacji, jest lepiej. Wcześniej miał spięte mięśnie – tłumaczy Maria.

– Są dni, kiedy jest bardziej kontaktowy – wtedy, gdy go o coś pytam, w odpowiedzi mruga oczami. Bywa jednak i tak, że jest gdzieś we własnym świecie. Mówimy wtedy, że myśli o czymś intensywnie – dodaje matka.

Po powrocie ze szpitala Michała zaczęli odwiedzać dzieci z klasy. Teraz nie ma nikogo. Niektórzy ze zdziwieniem patrzyli na chłopca karmionego przez sondę. Nie wiedzieli, co robić. Byli zaskoczeni. – Wiadomo, dzieci różnie odreagowują to, co widzą. Nie mam uwag. Każdy myśli, że jak jest dziecko w śpiączce, to śpi. A do niego wszystko dociera… – opowiada kobieta.  

– Gdyby Michał chorował od małego, byłoby inaczej. Przyzwyczaiłabym się do tego. Wiedziałabym lepiej, co robić – Maria na chwilę przerywa rozmowę, wychodzi z pokoju, w którym jest dziecko, i płacze (przy Michale stara się tego nie robić, przy nim i dla niego jest dzielna). – Jest mi strasznie ciężko – dodaje po chwili, gdy wraca do rozmowy. – Nikt ze znajomych nie miał doświadczenia w czymś takim, nie umie mi pomóc. Gdyby ktoś mógł ze mną o tym porozmawiać. Udzielić mi wskazówek, byłabym bardzo wdzięczna. Wiedziałabym, co dalej – dodaje. – Rehabilitacja? Na oddział rehabilitacyjny go teraz nie przyjmą. Gdyby był bardziej kontaktowy, byłaby szansa, a tak się nie pchamy.

Maria zastanawiała się nad skontaktowaniem się z Fundacją „Akogo?” Ewy Błaszczyk. To fundacja, której priorytetem jest pomoc dzieciom po ciężkich urazach mózgu. W przyszłości w budowanej przez stowarzyszenie klinice (na 15 łóżek) mają znaleźć miejsce pacjenci leczeni i rehabilitowani nawet półtora roku po wypadku, według indywidualnego programu, ustalonego wspólnie przez lekarzy, rehabilitantów i rodziców. – Nie wiem, jak się do tego wszystkiego zabrać. Może ktoś jest w temacie? Może ktoś wie o jakichś turnusach? Człowiek nawet nie wie, gdzie się zwrócić i do kogo. Razem byłoby łatwiej – nie wątpi kobieta.

Ja mocno wierzę

By zająć się Michałem, z którym spędza całe dnie (sama od czasu do czasu wychodzi jedynie do kościoła), Maria musiała zrezygnować z pracy. Póki co nie ma przyznanego zasiłku pielęgnacyjnego na dziecko. Bo nie ma jeszcze wydanej decyzji co do stopnia niepełnosprawności dziecka. Tymczasem lekarstwa i środki do pielęgnacji oraz karmienia Michała kosztują. Do tej pory z pomocą przyszli najbliżsi. Życzliwość okazała parafia, szkoła i gmina.

Maria bierze na ręce Michała. Tuli go czule. Pokazuje mu przez okno słońce. Zagaduje, że przyszło się z nim przywitać. – Co to dalej z Michałem będzie – nie wiem? Nic nie zaplanujemy na przyszłość. Będąc z nim w szpitalu, różnych się rzeczy nasłuchałam. Była tam kobieta, której dziecko obudziło się po czterech miesiącach, inne po dziewięciu. Michał w tym roku szkolnym miał iść do komunii. Mocno wierzę, że ją przyjmie…

Aneta Dusik

Jeśli ktoś chce pomóc rodzinie Brynczków z Frydmana, prosimy kontaktować się z redakcją, tel.: 0 18 266 99 34