Starsza, bezdomna kobieta z Krakowa zapukała w Wigilię wieczorem do drzwi plebanii św. Katarzyny w Nowym Targu. Wikary odesłał ją na policję.

- Wyszłam po coś do samochodu, kiedy zobaczyłam tę kobietę na Rynku. Szła jakby bez celu, miała wózeczek, 3 reklamówki i torebkę w ręce, była schludnie ubrana. Widać było, że jest zagubiona. Zapytałam, czy kogoś szuka, czy mogę jej jakoś pomóc. Poprosiła mnie, żebym zaprowadziła ją na plebanię - opowiada pani Dominika.

Nowotarżanka wzięła starszej kobiecie reklamówki i razem poszły w kierunku plebanii św. Katarzyny. Po drodze usłyszała historię starszej pani.

67-letnia Karolina Długosz nie ma żadnej rodziny. Od marca jest bezdomna. Tuła się po Krakowie.

Pomieszkiwała u różnych znajomych. W wigilijny poranek do mieszkania, gdzie przebywała przez ostatnie kilka tygodni, przyjechał syn właścicielki. Została wyrzucona.

Załamana poszła na dworzec PKS i wsiadła do autobusu, który się napatoczył jako pierwszy. Tak trafiła do Nowego Targu.

Rozmawiając, obydwie kobiety dotarły na plebanię. Pani Dominika nacisnęła na dzwonek domofonu, po drugiej stronie odezwał się wikary.

- Powiedziałam, że przyszłam z nietypową sprawą. Że jestem ze starszą kobietą, która nie ma się gdzie podziać i prosiła, żeby ją tu przyprowadzić - opowiada pani Dominika.

- Byłam w szoku, kiedy usłyszałam od księdza, że jest mu przykro, ale nie może jej pomóc. Poradził, by iść na policję.

Powiedział też, że w Nowym Targu jest na pewno jakiś ośrodek pomocy społecznej. Nie otworzył nam drzwi - nie kryje oburzenia. - Zabrałam ją więc do siebie.

Karolina Długosz spędziła Boże Narodzenie z nowotarską rodziną. Wyjechała do Krakowa w drugi dzień świąt. W tym czasie pani Dominika próbowała znaleźć jej jakieś miejsce w Krakowie. Znalazła w schronisku dla kobiet, prowadzonym przez zakonnice. Dała jej pieniądze na drogę.

Jak udało nam się sprawdzić, kobieta tam nie dotarła. - Mieszkam na klatkach schodowych - usłyszeliśmy od Karoliny Długosz w piątek 28 grudnia. (Ma komórkę, z której można do niej zadzwonić, choć ona z braku funduszy nie może telefonować).

Była przeziębiona i załamana.

- To była pierwsza taka Wigilia w moim życiu - wyznała wzruszona, wspominając gościnność nowotarskiej rodziny. - Nigdy nie miałam nikogo bliskiego, z kim mogłabym spędzać rodzinnie święta - dodaje.

- Od marca nie mam gdzie mieszkać, nie mam nigdzie zameldowania. Tułam się po znajomych, jeździłam też po miejscach pielgrzymkowych, bo tam można się było umyć.

Obeszłam wszystkie biura - opowiada. - W schroniskach i noclegowniach dla bezdomnych nie chcę mieszkać, bo tam śpi się codziennie w innych łóżkach, różni dziwni ludzie tam są, można się tylko czymś zarazić - twierdzi. - Nie załamuję się. Podtrzymuje mnie wiara - dodaje.

- To przykra sprawa - usłyszeliśmy od ks. Mariana Wanata, proboszcza parafii św. Katarzyny.

- Ksiądz wikary, jak przemyślał sprawę, wyszedł za tymi kobietami, ale ich już nie było. Zareagował tak, bo wykończony był spowiedziami - tłumaczy go proboszcz.

Beata Zalot | Ilustracja z całkiem z innej beczki