– Nie silimy się na wielką sztukę przez duże „s”, ani nie udajemy wielkich artystów. Na co dzień wykonujemy inne zawody – mówi w imieniu swojej trupy aktorskiej reżyser Julian Chrząstowski. – Każdy jednak realizuje tu swoje ukryte pasje teatralne. I świetnie się przy tym bawimy.

„I po minucie jakiś element ze mnie uciekł, tym elementem była dusza. Umarłem, żaden członek mi się już nie rusza” – rapuje z kamienną twarzą Stanisław Krzak (także w roli „Podszewki”), znany w Nowym Targu animator kultury. W rapowaniu towarzyszy mu Małgorzata Wagner (na co dzień przysięgła tłumaczka języka niemieckiego).

Radny Mariusz Jelonek (Kloc – aktor amatorskiego teatru grający postać w „Śnie nocy letniej” przestrzega przed skutkami rui i porubstwa, chirurg Maciej Mikulski przy pianinie, niczym Lennon, wyśpiewuje „Kiedy będę miał 63 lata”. Ewa Kokot – aptekarka z ul. Kościelnej gra Piszczałę, a bizneswomen Jola Czubernat – „Szparę”. „Przytul no się” – zmysłowo szepcze okulistka Ewa Kuberska.

Lekarze, biznesmeni, samorządowcy, aptekarze, nowotarskie VIP-y. Urzędniczka z sanepidu, tłumaczka języka niemieckiego, bibliotekarka. Od roku bawią się w teatr. Bawią się świetnie i bawią także tych, którzy przychodzą na ich przedstawienia. Działają ciągle jeszcze pod roboczą nazwą Scena Teatralna MOK.

– To nietypowa grupa, nietypowa praca, nietypowy teatr – wyznaje Julian Chrząstowski, krakowski aktor, tu w roli opiekuna grupy i reżysera. – Z jednej strony aktorzy zdają sobie sprawę, że są amatorami, z drugiej strony podchodzą bardzo ambitnie, więc jestem dla nich w pełni wymagający, a oni są z tego zadowoleni – mówi. – Nie silimy się na wielką sztukę przez duże „s”, nie staramy się mierzyć z wielkimi dramatami. Pokazujemy przedstawienia, które są dla widza przyjemne, dowcipne, ale zmuszające trochę do myślenia – podkreśla. – Wszystko jednak podszyte jest zabawą i dystansem do siebie. I wszystko wynika z ukrytej pasji teatralnej. W tym zwariowanym świecie fajnie jest mieć coś takiego – przekonuje Chrząstowski.

Najpierw wzięli na tapetę teksty Tuwima z „Zielonej Gęsi”, potem zmierzyli się z „Mikołajkiem” wg Rene Gościnnego - Jean – Jacques Sempe. „Fioletowa krowa” to już trzeci spektakl Sceny Teatralnej MOK. Tym razem na warsztat wzięli poezję niepoważną angielskich i amerykańskich poetów.

Szekspir, Cummings, Nash, Lear, Lennon. Poezja purnonsensu („humor purnonsensowy jest bezinteresowny, nie służy niczemu – poza samym śmiechem”- wg definicji Barańczaka), limeryki, fraszki, fragmenty spektakli. Teksty w genialnym tłumaczeniu Barańczaka, które same się bronią. Jak delicje, którymi częstują nas aktorzy Sceny Teatralnej MOK. Ci, którzy nie zdążyli zobaczyć spektaklu, niech żałują. „Fioletową krowę” będą mogli obejrzeć dopiero po wakacjach.

Beata Zalot