Wojtek lubi latać i patrzeć z góry. Choć sam mocno stąpa po ziemi.

::attachment{"type":"gallery", "template":"thumb3", "item_id":"5234"}

Zawsze interesowały go samoloty. Gdy był dzieckiem, dziadek często zabierał go na spacery na lotnisko. Ale miał w sobie lęk – nawet wówczas, gdy pojawiła się okazja, by polecieć nad miastem aeroklubowym „Antkiem”.  Pierwszy raz wsiadł do samolotu jakieś sześć lat temu, w gimnazjum, gdy leciał do Stanów. Teraz Wojtek Adamowski jest studentem architektury na nowotarskiej PPWSZ, a wolne chwile poświęca… bujaniu w obłokach.

Zawsze pociągało go modelarstwo, bo przy okazji spacerów podglądał też tych, którzy wypuszczali w powietrze miniaturowe powietrzne statki. – Cena mnie odstraszała, bo trzeba było kupić za kilkaset złotych gotowy model do poskładania. Na dodatek wtedy nie miało się frajdy z tworzenia. A że samoróbki są tańsze, więc zacząłem sam majsterkować.

Wojtek jest samoukiem – poszperał w Internecie i znalazł forum modelarskie, poświęcone filmowaniu z modeli. Tam wyszperał projekt samolotu z aparatem fotograficznym. Pierwszy, jaki zrobił, był dużo większy, niż obecny. Duży kadłub, waga i rozkład skrzydeł powodowały, że w powietrzu mocno się bujał, nie dało się nad nim zapanować. – Świat z lotu ptaka wygląda zupełnie inaczej. I nie trzeba latać samolotem, by go oglądać! Jedyny warunek - bezwietrzna pogoda. I mogę latać nad wszystkim, bez pytania o zgodę. Nie ma takiego prawa, które zabroniłoby mi tego!

Na szczęście ci, którzy martwią się o swoją prywatność, nie mają powodu do obaw – zdjęcia nie są aż tak dokładne, by było widać ludzką postać. A im niżej samolot schodzi, tym obrazy są bardziej poruszone.

Najnowszy model – LoRider powstał miesiąc temu. Waży kilogram i jest znacznie bardziej stabilny. Jego elektryczny silnik zasila specjalny pakiet baterii, zaopatrujący w energię nie tylko silnik, ale i aparat. To pozwala też obniżyć koszty eksploatacji.  - Mogę nim latać nisko albo wylecieć wyżej na małym gazie, ustawić go odpowiednio i uruchomić migawkę, robiąc serię zdjęć. Potem wyłączam fotografowanie, zawracam i podejmuję kolejną próbę – tłumaczy.
Aparat kosztował na Allegro 400 zł, dodatkowy obiektyw szerokokątny z konwerterem do kolejne 300 zł. Wszystko wystarczy przykręcić do śrubki na dziobie. Najważniejsza jest jednak aparatura nadawcza (około 600 zł). Sam model, wykonany ze styropianu i włókien węglowych kosztuje niewiele ponad 100 zł. W sumie trzeba było więc wydać blisko 2 tys. zł.

Cały zestaw może unosić się w powietrzu blisko 25 minut. Ale po co? – Generalnie to fajnie wyjść i zobaczyć, jak miejsce, w którym się mieszka, wygląda z powietrza – przekonuje modelarz.

Ale nie tylko. W wielu krajach firmy budowlane korzystają ze zdjęć z powietrza, które umożliwiają im dokumentowanie postępów w budowie. I tak mogą w Internecie co tydzień lub dwa pokazywać, jak mury pną się do góry. Z powietrza przecież widać więcej. Tymczasem wynajęcie w tym celu prawdziwego samolotu znacznie podnosi koszty całej operacji. – U nas tego jeszcze nie ma. Pytałem już parę osób, ale większość na moją ofertę nie odpowiedziała w ogóle – dodaje Wojtek.

Największym zmartwieniem fotograficznych modelarzy jest pogoda. Najczęściej można latać wczesnym ranem lub późnym wieczorem. Wojtek wciąż zagląda w szczegółową prognozę pogody w Internecie, by wypatrzyć moment ciszy. Ale póki co takie chwile są rzadkością.

Józef Figura