- Mój brak nóg to pryszcz przy tym, co inni chorzy przechodzą - twierdzi Jan Skóbel, który znalazł pracę w nowotarskim przedsiębiorstwie,powstałym z myślą o osobach niepełnosprawnych i wykluczonych.

::attachment{"type":"gallery", "template":"thumb3", "item_id":"82134"}

- Ta praca zmusza mnie też do tego, żeby codziennie się ubrać, wymalować, walczyć z bólem, czuję się potrzebna - opowiada Krysia, jedna z pięciu osób pracujących w przedsiębiorstwie powstałym z myślą o osobach niepełnosprawnych i wykluczonych.

Odbiera telefony w biurze Fundacji Worwy, rozmawia z podopiecznymi, którzy się tu pojawiają, biega na pocztę. Nikt nawet nie domyśla się, że codziennie stacza niełatwą walkę z chorobą - stwardnieniem rozsianym (SM). 

- Zanim zachorowałam, pracowałam fizycznie od 15. roku życia - opowiada. - Nawet nie śmiałam marzyć, że mogę pracować w biurze - podkreśla. Jej chorobę zdiagnozowano 3 lata temu. Została podopieczną Fundacji. - Na razie chodzę, ale ból daje się już mocno we znaki. Bardzo pomaga mi wiara, wierzę, że to Matka Boska zsyła do mnie takich ludzi, jak ci z Fundacji - podkreśla. Kiedy Magdalena Rękas powiedziała jej o projekcie i zaproponowała pracę w biurze Fundacji, była mocno zaskoczona. I pełna obaw, że sobie nie poradzi. Pracuje od lutego. - Cały czas się uczę, to bardzo mnie mobilizuje - twierdzi.

Stwardnienie rozsiane to choroba przewlekła i postępująca. Jej istotą jest wieloogniskowe uszkodzenie mózgu i rdzenia kręgowego. - W początkowej fazie  nie widać nic po chorym. Ci, którzy nie wiedzą nic na temat SM, myślą, że ktoś udaje. Ja sama usłyszałam od mamy koleżanki pod kościołem, że dobrze wyglądam, a ludzie mówią, że ciężko choruję - opowiada Krysia.

Już dziś szybko się męczy, każda wykonywana przez nią czynność wymaga wiele wysiłku. Ma coraz większy problem z utrzymaniem równowagi i bólem, który we znaki daje się codziennie. - Do tego drętwienie rąk i nóg, takie dziwne uczucie, jakby coś pod skórą chodziło - mówi. - Mówią, żeby ćwiczyć, tylko że sił brak. Rehabilitacja potrzebna jest non stop - dodaje. Ma obniżoną odporność. Mówi, że siedzi jak na bombie. - Ale nie należę do tych, którzy się łatwo poddają. - Ta praca to dla mnie ogromny wysiłek, ale i motywacja, żeby walczyć z chorobą. Żeby wyjść z domu, ubrać się, umalować. Mam do kogo wyjść i mogę jeszcze innym pomóc - nie kryje satysfakcji.

***

Monika także pracuje w biurze. Kiedyś była dyrektorem hotelu w Zakopanem, choroba wszystko zmieniła. Trafiła na bezrobocie. Nie ma orzeczenia o niepełnosprawności, ale jak zapewnia - jest przewlekle chora. Najpierw trafiła do Fundacji Worwy na staż. Teraz dostała propozycję pracy na pół etatu, jest opiekunem klientów w wypożyczalni sprzętu rehabilitacyjnego.  - Praca w Fundacji daje mi siłę. Fajnie jest pomagać innym, daje mi to energię, w dodatku jest tu świetna atmosfera - podkreśla.

***

W przedsiębiorstwie znalazła także pracę Marysia, która walczy z zanikiem mięśni, a także Teresa, borykająca się ze schorzeniami neurologicznymi.

Jedyny w tym towarzystwie mężczyzna, choć nie ma obydwu nóg, świetnie sprawdza się w roli konserwatora urządzeń medycznych i rehabilitacyjnych wypożyczanych przez Fundację. - Szykowaliśmy dla Janka miejsce w punkcie na Osiedlu Skarpa, tuż przy ścieżce rowerowej. Miał  tam wypożyczać rowery, także dla osób niepełnosprawnych - opowiada Magdalena Rękas, członek Zarządu Fundacji im. A. Worwy, prezes przedsiębiorstwa społecznego "Actirem". - Kupiliśmy już lokal, niestety stoi na terenie spółdzielni mieszkaniowej, a ta odmówiła podpisania z nami dzierżawy -  tłumaczy. - Szukamy więc innego miejsca -dodaje. - Janek to złota rączka, już nie wyobrażam sobie, żeby z nami nie pracował - podkreśla.

Jan Skóbel mówi, że dzięki tej pracy czuje, jakby Pana Boga chwycił za nogi. - Zawsze byłem wśród ludzi, przepracowałem w stolarni 20 lat. Ta choroba przekreśliła wszystko, zamknęła mnie w domu  - mówi. - Korzystam z pomocy psychologa, ale żaden psycholog nie pomoże tak jak to, że człowiek czuje się potrzebny, może pracować - podkreśla. - Uczę się jeszcze, bo wszystko jest nowe. Nie zdawałem sobie sprawy, ile można robić mimo niepełnosprawności. Szukam sposobu, jak siąść, jak się ustawić, żeby mi było wygodnie. Daję radę - mówi. - A jak będę miał nowe protezy, będę mógł jeszcze więcej - podkreśla. Przyjaciele zbierają na nie na zrzutce.pl 

- Pracując w Fundacji widzę, ile nieszczęść ludzi spotyka. Leżą, są obłożnie chorzy, nawet wyjście do toalety to dla nich wyczyn. Mój brak nóg to przy tym to pryszcz. Nie warto się rozczulać nad sobą - mówi. - To przedsiębiorstwo to świetny pomysł, pewnie jest dużo więcej takich osób niepełnosprawnych, które chciały mieć taką pracę - mówi. - Szkoda, że nie ma warsztatu z prawdziwego zdarzenia, w którym mógłbym ja, ale i inni pracować, może władze miasta albo inne instytucje powinny o tym pomyśleć, wesprzeć inicjatywę Fundacji - sugeruje.

Przedsiębiorstwo ma na celu wsparcie osób niepełnosprawnych i wykluczonych społecznie lub zawodowo. Uruchomienie go w lutym tego roku było możliwe dzięki funduszom unijnym (z projektu MOWES - Subregion Podhalański). - Mamy zapewniony byt na półtora roku, wierzę jednak, że utrzymamy go dłużej - liczy Magdalena Rękas, która nadzoruje "Actirem".