Standardowa kartka ze świątecznymi życzeniami i odręcznym podpisem – Kasia Doraczyńska” to ostatnia pamiątka, którą przechowuje nowotarski burmistrz. Przyszyła podwójnie spóźniona – po świętach i po śmierci.

Katarzyna Doraczyńska z Kancelarii Prezydenta leciała na podkładzie feralnego TU 154. Wraz z prezydentem i pozostałymi zginęła tragicznie w Smoleńsku. Świąteczna kartka dotarła do nowotarskiego magistratu w poniedziałek 12 kwietnia – dwa dni po tragedii.

Wśród nowotarskich samorządowców była bodaj najbardziej znaną osoba z otoczenia prezydenta. Jako doradca kilkakrotnie przyjeżdżała na Podhale, by skoordynować przygotowania do prezydenckich wizyt. To ona musiała pogodzić odmienne racje ochroniarzy BOR-u, chcących jak najbardziej oddzielić Prezydenta od ludzi, i organizatorów ze Związku Podhalan i urzędu miasta, liczących na jak największy kontakt z głową państwa. – Miała dar mediacji, znajdowania kompromisu. Potrafiła napiętą sytuację rozładować uśmiechem, ale i potrafiła zachować rozsądek i spokój. Nie poddawała się nastrojom – ocenia burmistrz Marek Fryźlewicz.

Z „Panią Kasią” nowotarscy samorządowcy widywali się także później, podczas spotkań z prezydentem Lechem Kaczyńskim. To od niej dowiedzieli się, że przywożone z Podhala oscypki był bodaj jedynym prezentem, który trafiał do prezydenckiej lodówki. Lech Kaczyński podjadał go nocami, by „Marylka nie widziała”.

– Byłem akurat w Bukowinie Tatrzańskiej z delegacją z Radevormwald, gdy dowiedziałem się o katastrofie. Sprawdziłem na Onecie pierwszą listę ofiar – Katarzyny Doraczyńskiej tam nie było. Zadzwoniłem – telefon działał, choć podawał komunikat „abonent poza zasięgiem”. Miałem nadzieję, że nie poleciała tym samolotem. Niestety, później potwierdziło się najgorsze.

Katarzyna Doraczyńska miała 32 lata, pozostawiła męża i dwuletnią córeczkę.

fig.