Pasażerowie w Nowym Targu na mrozie czekają na pociągi, bo poczekalnia jest... kulturalna.

::attachment{"type":"gallery", "template":"thumb3", "item_id":"91474"}

Po remoncie za unijne pieniądze nowotarski dworzec prezentuje się okazale. Jest odnowiona poczekalnia, tyle że udostępniana pasażerom tylko przez dziewięć godzin, i dwie kasy, w których nie można kupić biletu. Dlaczego? Bo dworzec nie ma już nic wspólnego z kolejami. To własność miasta. A przewoźnicy nie są zainteresowani partycypacją kosztów w utrzymaniu obiektu.

Teresa z okolic Rabki do Nowego Targu jeździ do lekarza. Bywa, że wraca ze stolicy Podhala po godzinie 15. Wtedy już pozostaje marznięcie na zewnątrz. - Jeszcze jak pociąg się spóźni, to już w ogóle makabra - twierdzi. Szczególnie teraz, kiedy mrozy dają się we znaki, oczekiwanie na peronach nie jest przyjemne. - Po co to remontowali, jak otwierają tylko na kilka godzin? - wtóruje kolejna z pasażerek. - I niech pani napisze jeszcze o tych windach, że jak się psują, to trzeba długo czekać na naprawę. A tu kobiety z wózkami jeżdżą i z bagażami. Kłopot jest duży. To nie jest dworzec dla ludzi - podkreśla.

Na drzwiach poczekalni tabliczka informuje, że poczekalnia jest otwarta od godz. 6 do 15, w dodatku tylko w dni robocze. Przy zamkniętym okienku, w którym kiedyś kupowało się bilety, dziś są ulotki informujące o tym, co dzieje się w Miejskim Centrum Kultury. - Jesteśmy pracownikami merytorycznymi. Żeby poczekalnia była czynna dłużej, miasto musiałoby zatrudnić dodatkowe osoby, a na to nie ma pieniędzy - słyszymy od jednego  z pracowników MCK. - Kończymy pracę o godz. 16, więc wtedy zamykamy poczekalnię. Czasem zdarza się, że musimy kogoś wyprosić z ciepłej poczekalni, nie jest to przyjemne - dodaje. Po szczegółowe informację odsyła do magistratu.

Dworzec po remoncie zaczął  działać w czerwcu 2020 r. Administruje nim od początku MCK. - Rozmawialiśmy z PKP w sprawie wykorzystania przez nich poczekalni i kas biletowych. Koleje nie są zainteresowane partycypacją w kosztach utrzymania poczekalni ani uruchomieniem kas - tłumaczy Paweł Maczek, naczelnik wydziału gospodarki nieruchomościami i spraw lokalowych w nowotarskim magistracie.

- Kiedy staraliśmy się o dotacje unijną, miasto się zobligowało, że własnym kosztem przeprowadzi modernizację dworca z uwzględnieniem potrzeb podróżnych. Wywiązaliśmy się z tego - jest poczekalnia, toalety, kasy. Nie spodziewaliśmy się jednak, że przewoźnicy nie będą zainteresowani korzystaniem z obiektu - mówi Waldemar Wojtaszek, wiceburmistrz Nowego Targu. Rozmowy odbywały się z trzema przewoźnikami - Intercity, Polregio (Przewozy Regionalne) i Podhalańska Kolej Regionalna. Władze miasta próbowały też zainteresować tematem Biuro Praw Klienta w Warszawie. Bezskutecznie.

Wiceburmistrz podkreśla, że istnieje tzw. opłata dworcowa, którą przewoźnicy płacą za dostęp do infrastruktury dworcowej i kolejowej. Najczęściej właścicielem tych  obiektów jest PKP S.A.  - Taka opłata kolejowa pozwoliłaby nam sfinansować jeden czy dwa etaty. Wtedy poczekalnia byłaby czynna od pierwszego do ostatniego kursu - tłumaczy. Niestety przewoźnicy nie są tym zainteresowani. - Tak więc ze względów ekonomicznych udostępniamy poczekalnię tylko w godzinach pracy MCK - tłumaczy Wojtaszek. Pasażerom radzi, by korzystali z pobliskiej kawiarni w hotelu Ibis, kiedy poczekalnia jest zamknięta.  

- Choć nasi pracownicy nie są od obsługi pasażerów, w godzinach pracy udostępniamy poczekalnię. Staramy się, by było tam przyjemnie i czysto - zapewnia Andrzej Lichosyt, dyrektor MCK. Zapowiada, że w najbliższych dniach - na czas ferii - wyśle na dworzec dodatkowego pracownika, z myślą o nadzorze nad poczekalnią. Podkreśla, że rozmowy z przewoźnikami prowadził jego poprzednik.

Zapytania w sprawie nowotarskiego dworca wysyłamy do Polregio i Intercity. Na razie nasze pytania zostają bez odpowiedzi.

 Remont dworca kosztował 3,6 mln zł. Jest tu sala wystawiennicza, nie ciesząca się zbytnim zainteresowaniem. Pomieszczenia dla pracowników MCK i biuro PTTK. Jest bardzo kulturalnie. Szkoda tylko, że pasażerowie nie mogą kulturalnie i w cieple czekać do odjazdu ostatniego pociągu.