W sobotę 5.03 widzowie zebrami w Miejskim Centrum Kultury w Nowym Targu po raz kolejny mieli okazję zobaczyć spektakl krakowskiego Teatru Bagatela.

::attachment{"type":"gallery", "template":"thumb3", "item_id":"92386"}

Tym razem wybór padł na "Po latach o tej samej porze" czyli kontynuację scenicznego przeboju kanadyjskiego dramatopisarza Briana Slade`a "Za rok o tej samej porze" - opowieści o Doris i George`u i ich zrodzonym z przypadku romansie, który nieoczekiwanie stał się dla nich związkiem na całe życie. Ona - gospodyni domowa i on - księgowy, mieszkali każde ze swoją rodziną na dwóch końcach kraju. A jednak kochali się przez wiele lat, widując tylko raz do roku w pensjonacie w Kalifornii. Jaki był ich sekret? Oni naprawdę potrafili ze sobą rozmawiać, co czyniło ich uczucie zaiste niezwykłym.

Czy oby jednak, po 25 latach tego niecodziennego związku, nie wygasło? Cóż, z pewnością przerodziło się w głęboką i szczerą przyjaźń, a to coś więcej niż miłość. Miłość bywa ślepa; stawia wyzwania, potrafi ranić, czasem przywdziewa niepotrzebne maski. Przyjaźń, wzajemne zrozumienie, zaufanie, to coś znacznie głębszego. Masz przy sobie tę drugą osobę i akceptujesz ją w pełni, razem z jej zaletami i wadami. I taka chemia łączy tych dwoje, którzy tylko w swoim towarzystwie potrafią tak naprawdę być sobą. Nieważne, że nawet w tej relacji, obciążonej wszak codziennością obojga, nie raz pojawiają się zgrzyty. Oni zawsze, rok po roku, wracają do siebie i w to samo miejsce. Wspólnie przeżywają rodzinne i życiowe kryzysy, wzloty i upadki. Mimo, iż te nie raz kładą się cieniem na ich relacje, zawsze mogą na siebie liczyć. 

Trudne to zadanie, nawet dla aktora, oddać niuanse takiego związku. Trudno zbudować wiarygodną historię o dwojgu ludziach akceptujących fakt, iż każde z nich ma tak naprawdę swoje prawdziwe życie, z którego oni dla siebie wykrawają dosłownie wspólną chwilę. A jednak Magdalenie Walach i Wojciechowi Leonowiczowi udało się to. Ich kreacje są szczere i dynamiczne. I patrząc z perspektywy widza na tę wszak nieakceptowalną moralnie sytuację, ciężko ganić ich bohaterów widząc, jak wzajemnie są sobie potrzebni. Ich spotkania, wciąż kontynuowane po tylu latach, mają bowiem w sobie pierwiastek katharsis. Pozwalają im rozładować najcięższe bagaże uczuć, by znów mogli wrócić każde w swoje miejsce, a ostatecznie, do siebie.

an

::attachment{"type":"image","item_id":"1088108", "alt":"zdjęcie", "title":"", "longSide":"900"}

::attachment{"type":"image","item_id":"1088114", "alt":"zdjęcie", "title":"", "longSide":"900"}