Jadą do Zambii, gdzie 40 procent dzieci umiera w pierwszym miesiącu życia. Planują ten makabryczny wskaźnik zmniejszyć choć trochę.

::attachment{"type":"gallery", "template":"thumb3", "item_id":"115804"}

Jonasz, młody lekarz, świeżo upieczony neonatolog. Nawet bardzo świeżo. - Dopiero co zrobiłem specjalizację i pomyślałem, że pomiędzy zakończoną właśnie rezydenturą a docelową, nową pracą wygospodaruję trochę czasu na realizację młodzieńczych planów - zaznacza.

Wyjazd do Afryki był w planach od zawsze. Początkowo Jonasz myślał, żeby pojechać zaraz po studiach. Doszedł jednak do wniosku, że jeśli już się wybierze na Czarny Ląd, to nie na wycieczkę, tylko żeby temu Czarnemu Lądowi pomóc choć trochę. Lekarz z doświadczeniem, specjalista z paroletnim stażem może zrobić znacznie więcej niż medyczny żółtodziób. - Najpierw specjalizacja, później Afryka - postanowił.

Jonasz Lenart pochodzi ze Spytkowic, ma 31 lat. Od zawsze chciał zostać lekarzem, choć w jego rodzinie żadnych tradycji medycznych nie było. Ukończył Śląski Uniwersytet Medyczny. Po studiach pracował w Zakopanem, Myślenicach, Bochni i w kilku znanych krakowskich szpitalach. Trafił też na oddział intensywnej terapii noworodka i właśnie wtedy jakieś ukryte głęboko alter ego dało znać, że to jest to, co chce robić do końca swych dni. Dwa lata pracy w Uniwersyteckim Szpitalu Dziecięcym w Krakowie Prokocimiu na Oddziale Intensywnej Terapii i zakończona specjalizacja tylko ten życiowy wybór utwierdziły.

Lekarz może bardzo łatwo dostać się do Afryki i popracować tam dwa, trzy tygodnie. Taki wyjazd jest precyzyjnie zaplanowany przez którąś z działających prężnie organizacji pomocowych. Jonasz jednak nieco inaczej wyobrażał sobie podróż życia, wyprawę na Czarny Ląd. Postanowił ją zorganizować po swojemu, bez pośredników, bez ułatwień. Rzucić się na głęboką wodę.

Szczęśliwie się złożyło, że kumpel Jonasza, Daniel, również lekarz - rezydent (ale bardzo bliski specjalizacji z diabetologii i endokrynologii) ma całkiem podobne życiowe założenia. Przygotowania do wyprawy ruszyły z kopyta. Medycy nawiązali współpracę z pracującymi w Zambii siostrami ze Zgromadzenia Sióstr Służebniczek Starowiejskich. Zgromadzenie prowadzi niewielki szpital w Katondwe - miejscowości u zbiegu trzech granic: Zambii, Zimbabwe i Mozambiku.

- Szpital obsługuje około 100 pacjentów dziennie. Personel to jeden lekarz, siostra Mirosława. Jest chirurgiem. Siostra Krzysia jest z kolei technikiem radiologiem, ale w szpitalu pełni też funkcję anestezjologa. Średni personel to głównie miejscowi, wykształceni przez siostry. Bo dostęp do szkolnictwa zawodowego jest w Zambii mocno ograniczony i bardzo kosztowny.

Jonasz śledzi doniesienia z Czarnego Lądu, jest też w stałym kontakcie z siostrami. Dziś tam, w Zambii panuje epidemia cholery. We wszystkich prowincjach jest już 700 ofiar śmiertelnych. Niedługo zaraza rozprzestrzeni się na całą południową Afrykę. To pewne, bo przecież nadciąga pora mokra, a ta sprzyja rozszerzaniu się infekcji. Jednak to nie cholera, a epidemia HIV jest głównym problemem zdrowotnym Zambii i reszty Czarnego Lądu. Straszne choroby i jeszcze bardziej dotkliwa - bieda. Ta mieszanka sprawia, że zambijskie statystyki umieralnością przyprawiają Europejczyka o zawrót głowy. Szczególnie te mówiące o śmiertelności wśród dzieci.   

 40 procent zambijskich dzieci umiera w 1. miesiącu życia. Statystyczna afrykańska mama, tuż po porodzie, pochowała lub pochowa czwórkę swych dzieci. - Pierwszy okres rzutuje na całe przyszłe życie dziecka. Jeśli matka jest schorowana i niedożywiona, szanse niemowlęcia na przeżycie maleją dramatycznie. Dziecko przychodzi na świat słabe, ma niską masę ciała, często zapada na zapalenie płuc. Czasami od matki zakaża się HIV. Jeśli do tego służba zdrowia jest słabo rozwinięta i cierpi z powodu ograniczeń sprzętowych, ograniczonej dostępności leków - efekty są tragiczne - konkluduje smutno doktor Jonasz.

Siostry z Polski prowadząc swój szpital, próbują odwracać dramatyczne statystyki. Prowadzą przytułek, do którego trafiają matki tuż przed porodem. Zaopatrzone medycznie, w godziwych warunkach mamy, mają już na starcie większą szansę urodzić zdrowego potomka. Nawet gdyby podczas porodu coś poszło nie tak.

Już za parę dni własną bitwę ze śmiertelną statystyką stoczy dwójka młodych lekarzy z Polski: Jonasz Lenart i Daniel Andrysiak. Medycy już niemal siedzą na walizkach. Wyjazd - 19 marca. Lot do Zambii, z przesiadkami w Niemczech i Etiopii, potrwa 18 godzin. Z Lusaki (stolica Zambii) lekarzy odbiorą siostry.

- Cały czas trwają przygotowania. Nie chcemy dojechać na miejsce z pustymi rękami. Założyliśmy zrzutkę na sprzęt i leki dla szpitala. Udało się zebrać trochę pieniędzy, zresztą ciągle można je wpłacać - podkreśla Jonasz. - Chcemy zakupić aparat rentgenowski i analizator krwi, szczególnie potrzebny przy diagnozowaniu noworodków. Zależy nam, żeby ta nasza pomoc miała długotrwałe skutki. I działała nawet gdy po trzech miesiącach zakończymy swą afrykańską misję i wrócimy do Polski.  

Czy przed takim wyjazdem odczuwa się strach? Na pewno opowieści o pożerających ludzi wszędobylskich krokodylach, jadowitych mambach czarnych i morderczych hipopotamach, powodują gęsią skórkę. Ale strachu nie ma. Zambia jest dużo bezpieczniejsza od głośnego ostatnio Czadu, gdzie uprowadzono polską lekarkę. W Zambii da się żyć…

Link do zbiórki na pomoc dla szpitala w Katondwe: http://pomagam.pl/gb8w9c

mk