Prosta gra? Tak wydaje się wielu amatorom popularnych warcabów. Spróbujcie zagrać na stu polach do tego nie widząc planszy.

::attachment{"type":"gallery", "template":"thumb3", "item_id":"110519"}

Już po raz trzeci w Nowym Targu odbywa się Międzynarodowy Turniej w Warcabach Stupolowych O Złotą Parzenicę. Głównym organizatorem nowotarskiego turnieju i popularyzatorem gry jest dr Stanisław Rokicki, niegdyś świetny chirurg, którego karierę ze skalpelem przerwała choroba i znaczna utrata wzroku. Warcaby stupolowe stały się dla niego odskocznią od codzienności i prawdziwym lekiem na problemy.  Jego historię opisywaliśmy przed rokiem na łamach TP:  "Precyzyjna operacja doktora Rokickiego". Jak się okazuje, jest wielu niewidzących zawodników, którzy pokochali warcaby stupolowe.

Do Nowego Targu przybyło 42 uczestników z całej Polski od Poznania po Lublin i Białystok, Wrocław, Częstochowę czy Piłę. Są wśród nich też cztery osoby z niepełnosprawnością wzroku i ośmioro podopiecznych ośrodka szkolno-wychowawczego w Tczewie.

Dla osoby mającej problemy z widzeniem gra w warcaby okazuje się sporym wyzwaniem. Mimo to nie brak zawodników, którzy bez trudu pokonują doskonale widzących przeciwników. 

- Jest to pewne wyzwanie ale trzeba się nauczyć patrzeć inaczej i dzięki temu korzystać z wyostrzonych innych zmysłów - zauważa Stanisław Rokicki. - Przy warcabnicy można poczuć się dowartościowanym, zauważyć, że radzi się w rywalizacji z osobami zdrowymi, sprawnymi, dorosłymi czy dziećmi. Niepełnosprawny uczy się po prostu innego życia niż do tej pory. Zdrowy często bardziej skupiony jest na sobie niż na innych. Gra nas dowartościowuje, ale uczy też pokory - podkreśla.

Jak zauważa jest wielu zawodników niewidzących, z którymi mało który sprawny zawodnik potrafi sobie poradzić.

Barbara Sowińska obecna była na każdym turnieju, jednak dotąd jako współorganizatorka i osoba towarzysząca. Pomagała w wolnym czasie korzystać z dodatkowych atrakcji zawodów jak choćby darmowy wstęp na basen dla wszystkich zawodników. 

- W zeszłym roku podeszła do mnie w przerwie pani i poprosiła, bym ją zaprowadziła na basen. Ona była słabowidząca i była przekonana, że ja podobnie tylko słabo widzę. Ale oczywiście zaprowadziłam ją i potem oprowadziłam po mieście, pokazałam najpiękniejsze miejsca - wspomina z uśmiechem pani Basia, która mimo, że całkowicie nie widzi, zna miasto i porusza się po nim jak mało kto. W sobotę zasiadła za planszą i rozpoczęła swą pierwszą grę.  

Czego życzyć zawodnikom? - Przyjemnej gry, tak po prostu, bo bez przyjemności nie ma satysfakcji - podkreśla doktor Rokicki.

fig