Pani Maria nie odpuszcza. Właśnie samotnie przejechała ponad 260 km z przerwą na nocleg. Postanowiła zrobić sobie wycieczkę do Krynicy - oczywiście startując sprzed domu w Nowym Targu.

::attachment{"type":"gallery", "template":"thumb3", "item_id":"108266"}

Trasę starannie zaplanowała, a jej przebieg relacjonuje, wyrzucając z prędkością karabinu maszynowego nazwy mijanych miejscowości. 

Można by nie jeść, a tym żyć!

- Wiadomo, na początek najgorsza jest Przełęcz Knurowska, później do Tylmanowej sama przyjemność, bo lekko się jedzie. Potem skręcam na kładkę, tam piękne ścieżki porobili, a potem wyjeżdżam na Zabrzeż. Drogę między sadami już mam obczajoną na pamięć. Później jadę przez Jazowsko do Gabonia, dalej są Gołkowice i docieram do Starego Sącza. A później nie trzeba w ogóle wyjeżdżać na drogę główną - jadę wzdłuż Popradu do Rytra. Potem dojeżdżam do Piwnicznej, do pijalni wód, potem kierujemy się na Mniszek nad Popradem. To już jest Słowacja - sielskie życie, raj, natura, przyroda, balsam na duszę. Nietrudna trasa prawie do Żegiestowa. Tam spora góra, że musiałam chwilę pchać, a potem stromo w dół. I już promyk słońca, nadzieja na lepsze. A potem Muszyna i ogrody sensoryczne. Tam zapomina się o bożym świecie. Piękne stawy, dzikie ptaki, tak by się usiadło, ale człowiek ciągle w biegu. Cudo! Można by nie jeść, a tym żyć. Ale trzeba było ruszać w dalszą drogę. Do Krynicy - relacjonuje w błyskawicznym skrócie podróż w jedną stronę.

W uzdrowisku spędziła wieczór i noc. Miała okazję zobaczyć deptak, dom zdrojowy. W drodze powrotnej miała chwilę energetycznego kryzysu, ale wkrótce złapała tradycyjny rytm i dotarła bezpiecznie i bez szwanku do domu.

O wyczynach Marii Bryniarskiej pisaliśmy na naszych łamach już ponad rok temu.

Forma mlekiem budowana

Swą przygodę z turystyką rowerową zaczęła dopiero po sześćdziesiątce. Ale takiej zaprawy jak ona nie miał żaden zawodowy kolarz na świecie. Od lat prowadzi gospodarstwo rolne w Nowym Targu, niedaleko szpitala. Teraz już tylko na własne potrzeby - zostawili sobie jedynie jedną krowę, jakiś drób, by być eko i samowystarczalnymi. - Ale 20 lat temu to mieliśmy 20 krów i trzeba było to mleko, sery i jajka sprzedać. Dzień w dzień brałam więc na swojego ruskiego składaka plastikowe butelki, upychałam w specjalnych skrzynkach na bagażniku i kierownicy, a resztę asortymentu do plecaka. Kiedyś się zważyłam - rower ze mną i całym towarem w sumie ważył 150 kg.

I wyruszała w wędrówkę do klientów - od domu do domu. Dzień w dzień. Przez kilkanaście lat. Nawet, gdy na termometrze słupek rtęci spadł do rekordowego minus 27 stopni. Z czasem było tego mniej. Dzieci się usamodzielniły, mąż nieco podupadł na zdrowiu, ograniczyli więc gazdówkę do minimum. Ale Marii czegoś brakowało.

- Byłam już dobrze po sześćdziesiątce. Miałam to stare rowerzysko, nawet bez przerzutek. Pamiętam jak dziś. Pojechałam na Szlak wokół Tatr do granicy w stronę Trsteny. Boże, jak mnie to ucieszyło! I tak mnie wciągnęło... - wspomina.

Mówi, że nie lubi jeździć dwa razy w to samo miejsce, ciekawa jest poznawania czegoś nowego, przekonuje, że łączy przyjemne z pożytecznym.

- Rower to najlepszy gabinet psychoterapeutyczny. Mam czas przemyśleć, pomodlić się, rozważyć co i jak. I przyjeżdżam jak nowo narodzona - przekonuje.

Plany

Po pokonaniu trasy do Krynicy już planuje kolejną - tym razem chce objechać Jezioro Rożnowskie. Oczywiście ze startem i metą przed rodzinnym domem.

Józef Figura