Piękną wiosnę mamy tej zimy w Beskidach, choć na Hali Krupowej duje, jakby się kto "obwiesił"...

::attachment{"type":"gallery", "template":"thumb3", "item_id":"127061"}

Wieje niezbyt dokuczliwy wiatr, jest ciepło. Na leśnej drodze cieniutka warstewka topniejącego lodu ale więcej błota. I ten specyficzny zapach - rozmarzającej ziemi, wilgotnej, butwiejącej. Tak las pachnie tylko wiosną… Trzeba się uszczypnąć spoglądając na kalendarz. Przecież to końcówka stycznia a nie początek kwietnia.

*

Beskidy są świetną alternatywą dla tatrzańskich wyryp. Pewnie zagorzałych tatromaniaków takie zaklęcia nie przekonają. Ale jeśli ktoś w górach szuka magicznych chwil, takich wyłącznie „sam na sam”. Potrzebuje tego mitycznego resetu to jest to możliwe jedynie w mniej uczęszczanych zakątkach. Może nie tylko w Beskidach ale tu jest takie warunki osiągnąć najłatwiej. Te góry są wystarczająco wysokie, żeby się naprawdę zmęczyć. Są wystarczająco rozległe, żeby się na parę godzin zagubić. Są zdecydowanie pod wieloma względami bezpieczniejsze niż strzeliste tatrzańskie turnie, ale poczucie bezpieczeństwa może tu być złudne. Beskidzkie lasy były świadkami wielu ludzkich tragedii. Wystarczy sięgnąć po coroczne statystyki GOPR-u by nabrać respektu i do tych gór.

*

Propozycja dla tych którzy chętnie zgubiliby się w pięknych okolicznościach przyrody na cały dzień: Pasmo Policy. Położone o rzut beretem od słynnej i tłocznej królowej Beskidów – Babiej Góry. Trochę niższe ale za to niemal bezludne. Serce całego masywu bije z pewnością na Hali Krupowej a ściślej w tamtejszym klimatycznym schronisku. Na tę kultowa polanę prowadzi wiele ciekawych dróg. Zielony szlak z Sidziny przypasuje szczególnie tym, którzy lubią się zmęczyć. Ma też inne zalety, jak choćby położony dogodnie parking nieopodal miejscowej największej atrakcji - skansenu. W niedzielny poranek nie trzeba się martwić o wolne miejsca. Parkowanie jest bezpłatne. Warto sobie w tym momencie przypomnieć Białczyńską Palenicą, skąd wyruszają na najbardziej popularne tatrzańskie szlaki…

*

Trasa w kierunku Hali Krupowej jest świetnie oznakowana, jednak jeśli ktoś wybiera się pierwszy raz powinien pilnować znaków. Bo szlak pełen jest dość nieoczekiwanych zwrotów. Trasa jest umiarkowanie stroma ale nie daje wytchnienia. Mało jest wypłaszczeń a te nawet jeśli się pojawiają to na krótko i kończy je kolejna „ściana”. Początkowo idzie się przez dość mroczny drzewostan zdominowany przez świerka i jodłę. Trochę wyżej zaczyna dominować w drzewostanie buk. Szare pnie, dużo światła - to robi specyficzny klimat. Wyżej szlak jest pokryty niezbyt grubą warstwą miałkiego śniegu. To sprawia, że zamiast 10 kroków robimy jakieś… 12. Niby to nie jest wielki problem, ale czuć, że nogi mają więcej roboty niż mogłoby się wydawać. Ci co śledzą relacje z akcji ratowniczych Grupy Podhalańskiej GOPR (która niesie pomoc również w paśmie Policy) z pewnością wielokrotnie czytali o turystach, którzy w drodze do schroniska na Hali Krupowej opadali z sił i nie byli w stanie ani iść dalej, ani też zawrócić. Zza ekranu komputera łatwo zachodzić w głowę, co to musiały być za „patałachy”. Jeśli sam przejdziesz tę drogę - zrozumiesz…

*

Wyjście zielnym szlakiem nie jest może tak „widokowe”, jak choćby trasa wiodąca drogą gospodarczą do schroniska, która wiedzie poprzez szeroką dolinę z zapierającymi dech widokami. Na zielonym szlaku też pojawiają się widoki, ale dopiero jako nagroda i zwieńczenie wysiłków. Szlak w swym końcowym odcinku wiedzie grzbietem porośniętym rzadkim drzewostanem. Widać z grani Policę, Babią Górę ale również Orawę, Kotlinę Nowotarską i oczywiście – Tatry.

*

Ostatni odcinek szlaku wyprowadza wędrowca na rozległą halę z pięknymi widokami i projekcją sutej strawy w pobliskim widocznym już schronisku. Jeśli jednak trafi się nam wietrzna pogoda, to trzeba być przygotowanym, że po wyjście z lasu na otwarty teren - wicher uderzy w nas z całą furią. Kaptur okaże się nieodzownym podobnie jak rękawiczki. Ale jakie niedogodności mogłyby nas pokonać na tej ostatniej prostej przy końcu której czeka już zastawiony stół i aromatyczna kawa lub herbata.

*

Przejście z Sidziny na Halę Krupową powinno nam zająć około 2 godzin. Jeśli wciąż będzie nam mało, zawsze można przedłużyć wycieczkę zdobywając choćby Policę - najwyższe wzniesienie pasma. Właśnie na zboczu tej góry doszło 2 kwietnia 1969 roku do jednej z największych katastrof lotniczych w dziejach Polski. Na pokładzie pasażerskiej maszyny LOT-u - Antonowa 26 podróżowały 53 osoby. Wszystkie zginęły. Wyjście ze schroniska na Policę powinno nam zająć nie więcej niż godzinę. Drogę powrotną do Sidziny, gdzie pozostawiliśmy samochód, powinna zająć nie więcej niż kolejne 2,5 godziny.

mk