Mnie śmieszy.

Pomyślmy na spokojnie (tak zupełnie pomijając to, czy trasa zamknięta, czy otwarta)...
Jest świeży śnieg, nieprzetarta trasa. Delikwent lezie w górę, grzęźnie w śniegu. Wie, że po wyjściu na górę będzie musiał jeszcze z niej zejść.
Śnieg jest kopny, a delikwent jest coraz bardziej zmęczony. Mógłby zawrócić ale, zamiast zawrócić, brnie w tym śniegu dalej. Robi się ciemno, nasz bohater jest jeszcze bardziej zmęczony. Mógłby zawrócić. Co robi? Dalej lezie w górę grzęznąc w śniegu, tak jakby nie wiedział, że zmęczenie na skutek lezienia w górę w kopnym śniegu będzie coraz większe.
Przepraszam, ale nie umiem zdobyć się na empatię, bo mnie to śmieszy!

Czytelniku, weź 6 aspiryn na uspokojenie. Krew będziesz przy okazji miał ładniejszą.

...dopiero co utknela tam ...turystka
mineli sie...aplikacja randkowa do kitu

Jeśli chodzi o tą siksę, co samotnie zabłądziła na Babiej, próbując zejść w dół to jeszcze od bidy można to zrozumieć (młodość i lekkomyślność).
Ale co do gościa, który w miarę coraz większego zmęczenia i zapadającego zmroku nadal pcha się w górę w kopny śnieg (wiedząc, że jest coraz bardziej zmęczony a w końcu i tak będzie musiał zejść), to jest to przypadek psychiatryczny.
To trochę tak, jakby podczas pracy walnąć się młotkiem w palec, a następnie specjalnie walić się tym młotkiem po łapach jeszcze mocniej, myśląc że przejdzie.

Może myślał, że da rady pod górę. A na dół zejdzie legalnym, czyli przetartym szlakiem.

Może miało to być wejście/zejście zimowe?