„Przysłop. Z widokiem na Babią Górę” i „Sucha Beskidzka. W cieniu Babiej Góry” to przewodniki turystyczne, które ukazały się w ramach programu PolskaTurystyczna.pl.

Powstał program PolskaTurystyczna.pl, który zajmuje się promocją regionów, miast, gmin. W ramach projektu ukazują się portale internetowe, przewodniki, materiały promocyjne, foldery. Polska Turystyczna.pl wywodzi się z wydawnictwa Bezdroża, które wydaje przewodniki po ciekawych regionach Europy i Azji.

W serii przewodników promujących Polskę znalazły się m.in. publikacje z regionu Babiogórszczyzny: „Przysłop. Z widokiem na Babią Górę” oraz „Sucha Beskidzka. W cieniu Babiej Góry”. Przysiółek Przysłop na skraju Zawoi i Sucha Beskidzka znalazły się na Bursztynowym Szlaku Greenways „Przyroda, tradycja, ludzie”, który powstał wzdłuż korytarza biegnącego od Budapesztu, przez Słowację i Polskę po Morze Bałtyckie. Szlak jest przedsięwzięciem Polski, Słowacji i Węgier w ramach Stowarzyszenia Environmental Partnership for Sustainable Development (EPSD).

W obu przewodnikach znajduje się – obok informacji praktycznych, charakterystyki geograficznej, przyrodniczej i społecznej, atrakcji turystycznych – wiele innych ciekawostek. Są opisane zwyczaje, obrzędy, codzienne zajęcia domowe, a także podane przepisy kuchni regionalnej, przyśpiewki, legendy, a nawet opowiadania i wspomnienia mieszkańców. Hermian Spyrka z Przysłopu opowiada: „Po zachodzie słońca, gdy już zmierzchało, na podmokłych terenach ukazywały się światełka. Była to podobno chodząca ręka, która trzymała w dłoni siwy (niebieskawy) płomień. Nie wolno było krzyczeć ani rzucać kamieniem w jego kierunku, bo zaraz człowieka obejmował ten płomień, a gdy uciekał, to sypał się za nim ogień, który zostawiał blizny na twarzy”. Autorzy publikacji proponują trasy turystyczne tradycyjne i tematyczne, m.in. szlaki buków, skałek, kapliczek, widoków i leśne ścieżki przyrodnicze.

Z przewodnika o Suchej Beskidzkiej można się m.in. dowiedzieć o słynnych niegdyś sprawach sadowych z początków XVIII wieku i sposobie wymierzania kar. „Sąd grodzki z wójtem, jako przewodniczącym, miał do dyspozycji kajdany albo łańcuchy do skucia skazańca, krucyfiks, kieliszek, gorzałkę i trzy kije do bicia (gruby, średniej grubości i cienki), następnie ławę, na której wymierzano osądzonemu baty i pomieszczenie przeznaczone na areszt” – czytamy.

Jolanta Flach