We mgle, wietrze i strugach padającego deszczu górale i cepry modlili się na samym szczycie Lubonia Wielkiego. Dziękowali za ocalenie schroniska.

Mimo paskudnej, dżdżystej aury w niedzielę na szczycie Lubonia, zjawiło się kilkuset pątników. Na szczyt pielgrzymowali z Rabki, Zarytego, Mszany, Olszówki, Skomielnej i Tenczyna. Podczas Górskiego nabożeństwa przy polowym ołtarzu przed figurą Matki Boskiej Lubońskiej modlili się w intencji zmarłych ludzi gór: przewodników i działaczy PTTK a także dziękowali za ocalenie lubońskiego schroniska od pożogi wojennej.

Nabożeństwo celebrowali: ksiądz Władysław Zązel, kapelan Związku Podhalan i znany duszpasterz środowisk trzeźwościowych a także proboszcz z Zarytego, ksiądz Tadeusz Bogucki. Uroczystości towarzyszyła muzyka góralskiej kapeli i akompaniament orkiestry strażackiej z Skomielnej.

- Gratuluję tym, którzy tu wyszli, bo są dobrzy. Kto raz się spotka z dobrymi to i zapragnie się spotkać i drugi raz i kolejny – przekonywał w wygłoszonej czystą podhalańską gwarą homilii ksiądz Władysław. Kaznodzieja wspominał wielkiego pielgrzyma, który właśnie w górach poszukiwał Boga, bywał też w schronisku na Luboniu – papieża Polaka Jana Pawła II.

Znaczną część kazania stanowiło przesłanie trzeźwościowe skierowane specjalnie do Górali, „którzy może nie piją najwięcej ale za to najgłośniej”. - Potrzebni są tacy ludzie, co maja odwagę nie pić wcale – napominał kaznodzieja. - Papieros w gębie, flaszka w kieszeni, ledwie mu się wąs pod nosem sypie. Pluje na metr i ma się za chłopa. Nawet nie wie, kiedy się z niego robi sietniok… 

Po nabożeństwie, większa część pielgrzymów wyruszyła do schroniska ogrzać się i posilić a także złożyć życzenia gospodarzowi obiektu, Krzysztofowi Knofliczkowi, który akurat w niedzielę obchodził imieniny.

Msze dziękczynne na Luboniu w podzięce za ocalenie schroniska to już wieloletnia tradycja. Podczas II Wojny Światowej niemal wszystkie górskie schroniska zostały przez Niemców spalone. Obiekt na Luboniu ocalał dzięki fortelowi i odwadze ówczesnej kierowniczki, Karoliny Kaleciakowej. Odważna kobieta wyszła na powitanie okupantów z niemowlęciem na ręku i butelką wódki. Zbici z tropu Niemcy odstąpili od swych pierwotnych zamiarów spalenia schroniska. Później próbowali je zniszczyć pociskiem artyleryjskim wystrzelonym z Zarytego. Na szczęście ogień był niecelny.

mk