Piotr Leja, architekt z Zakopanego nigdy nie był typowym sportowcem. - Zaczynałem dość późno, dopiero w wieku 43 lat. Nigdy wcześniej nie uprawiałem sportu na poważnie - wspomina.

Pierwszym wyzwaniem był triathlon, na który namówił go sąsiad. - Miałem dwa tygodnie na przygotowania i potraktowałem to jako sprawdzian, czy w ogóle dam radę. Udało się, a potem pojawił się maraton - i to był przełom.

Sport, który daje wolność

- Biegi na orientację niekoniecznie są dla najszybszych - przekonuje Leja. - Tu liczy się myślenie, zdrowy rozsądek. Szybcy biegacze często się gubią. Wolniejsi, którzy uważnie czytają mapę, mają większe szanse. Różnią się też od innych zawodów. Ja rozróżniam 4 zasadnicze kategorie "wolności biegowej": asfalt, biegi górskie, biegi ultra i orientację.

Ta ostatnia to coś więcej. - To jak zbieranie grzybów. Znajdziesz jeden i chcesz następny. Każdy wybiera własną drogę, nikt nie narzuca trasy. To daje niesamowitą wolność.

Z kolei rajdy przygodowe mają też swoją specyfikę. Startują w nich czteroosobowe drużyny, a regulamin wymaga, by w zespole była co najmniej jedna kobieta. - Często mówi się, że to kobieta jest najsłabszym ogniwem, ale w praktyce bywa odwrotnie. W naszym zespole to właśnie kobieta jest liderką - mówi Leja. Wiek nie gra roli - są takie biegi (np. GEZNO), gdzie w różnych kategoriach suma wieku dwóch zawodników musi wynosić 80, 100, 120.

Trening i sprzęt

Codzienność Piotra to treningi. - Do najbliższych zawodów ćwiczę prawie codziennie do dwóch godzin (normalnie do 1 godz.), a w weekendy robię długie jednostki - cztery, pięć godzin. Biegam, jeżdżę na rowerze, pływam. Mam nawet w domu wioślarz z drążkiem przerobiony na kajak, taki mój własny wynalazek. Do tego joga i ćwiczenia wzmacniające.

Dieta? Tu bez przesady. - Jem normalnie. Ci z czołówki mają restrykcyjne diety, ja - nie. I chyba nawet nie wyglądam na typowego biegacza - śmieje się.

Sprzęt za to ma ogromne znaczenie. Mapniki na rower, pianki do pływania, płetwy - wszystko musi być sprawdzone. - Lepiej, żeby pasek od płetw nie pękł w trakcie zawodów. Sprzęt testuje się przed, nie w trakcie. Sam dorobił przedłużkę do mapnika, żeby łatwiej czytać mapę podczas jazdy. - Oczy już nie te, co kiedyś - dodaje z uśmiechem.

Smak przygody

Największą radość daje mu sam udział w zawodach. - Bieg Granią Tatr to dla mnie najlepszy bieg w Polsce - opowiada. Ale szczególne miejsce zajmuje Carpatia Divide - ok. 600 kilometrów rowerem przez góry, spanie i jedzenie we własnym zakresie. - To właśnie tam poczułem stan, który nazywam "trans adventure". Człowiek jest zmęczony, ale szczęśliwy i wolny jak zwierzę.

Teraz świeżo za nim kolejne wyzwanie, o którym opowiedział zaledwie kilka dni przed starem: mistrzostwa Europy w Finlandii - Endurance Quest Saimaa ARWS. - W zawodach będzie bieganie, pływanie, rower, kajak i wspinaczka - wszystko na orientację. Limit to 30 godzin. Nie ma czasu na komfort. Zespoły same organizują przepakowania, a na punktach dostają tylko wodę. Spać nie zamierzają. - 30 godzin to za mało, żeby marnować na sen. Będziemy jeść zalewane wodą liofilizaty, w biegu.

Rajdy to także test relacji w drużynie. - Bywa, że zespoły się rozpadają, zwłaszcza jeśli jest dwóch dobrych nawigatorów i obaj chcą prowadzić. Ale jeśli panuje zgoda, więź bardzo się wzmacnia. To świetny test współpracy.

Nauka cierpliwości

Piotr Leja podkreśla, że sport dał mu coś więcej niż kondycję. - Dodał mi cierpliwości i nauczył, że nie ma rzeczy niemożliwych. Jeszcze kilka lat temu bieganie wydawało mu się nudne. Dziś wie, że to kwestia wieku i nastawienia. - Wielu długodystansowców zaczyna dopiero po czterdziestce.

Plany na przyszłość? - Raczej spontaniczne. Często zapisuję się na zawody, gdy tylko coś ciekawego się pojawi. Tak było z Runmageddonem Ultra czy z zaproszeniem na mistrzostwa ARWS. Ważne, żeby było przygodowo i ciekawie.

Przygoda i wolność - te dwa słowa powracają w jego opowieściach najczęściej. Być może właśnie dlatego Piotr Leja biegnie dalej - z mapą w ręku i uśmiechem, który zdradza, że znalazł swoją drogę.

Julia Dudek