Z Jagną Marczułajtis, która wraca na snowboardowe stoki i chce wystartować na igrzyskach olimpijskich, rozmawia Łukasz Hoły.

– Miała pani długą przerwę w treningach, mówiło się, że to już koniec kariery Jagny Marczułajtis. Co skłoniło panią do tego, że znowu wraca na stoki?

– Długa przerwa była spowodowana niepowodzeniem w Turynie oraz przerwą na kolejny urlop macierzyński. Niemniej jednak, nadal mam w sobie ducha walki i śnię w nocy o zawodach, o tym, że startuję. Czuję, że jeszcze chcę startować, trenować. Sprawia mi to ogromną radość, mówię tu oczywiście o zawodach, bo same treningi kondycyjne nie są przyjemne. Zwłaszcza, jak trzeba wrócić do formy po tak długim czasie, ale najgorsze mam już za sobą.

– Czy zmiana kadry trenerskiej w Polskim Związku Snowboardu nie będzie pani przeszkadzać? W końcu obecnym trenerem jest Paweł Dawidek, który kiedyś trenował z panią jako zawodnik.

– Cieszę się ze zmian, chciałam zakończyć współpracę z Piotrem Paluchem po Igrzyskach Olimpijskich w Turynie 2006 roku. Czułam, że nie mogę już dłużej z nim pracować. To było „zmęczenie materiału”. Wcześniej do Salt Lake City 200, przygotowywałam się z Francuzami, zrobiłam naprawdę dużą pracę na desce trenując we Francji, a Piotr Paluch przypisał sobie ten sukces, podczas gdy wtedy nie widział mnie 2 lata na treningu. To mnie bardzo boli do dziś. Cieszę się, że są zmiany, mam nadzieję, że na lepsze. Z Pawłem byłam na dwóch krótkich konsultacjach, i jak na razie jestem zadowolona, ale poczekajmy trochę z oceną.

– Obecny skład kadry stanowią zawodniczki i zawodnicy zdecydowanie młodsi od pani. Czy nie będą to dużo słabsi partnerzy treningowi, nie wolałaby pani trenować z kimś na tym samym poziomie wyszkolenia technicznego i doświadczenia?

– Planując powrót do sportu, chciałam trenować z trenerem z Francji w międzynarodowym składzie, ale nie udało mi się dostać do tej grupy. Przyczynił się do tego też panujący kryzys, bo z kilku sponsorów, którzy wstępnie byli zainteresowani współpracą, wycofało się. Zostało tylko dwóch, a potem jeden. Ale nie poddaję się, a młode dziewczyny w kadrze bardzo mnie motywują, i na pewno one też nie odpuszczą na treningach, będziemy się ścigać. Mam również dobry kontakt z trenerem z Austrii i będę starała się jeździć z nimi na konfrontacje.

– Mieszka pani obecnie w Krakowie. Nie będzie to jakąś przeszkodą w regularnym trenowaniu?

– Nie przeszkadza mi to wcale, aczkolwiek droga do Zakopanego jest nieprzewidywalna, i czasem jadę godzinę a czasem pięć, ale do tego wszyscy już jesteśmy przyzwyczajeni.
I tak większość treningów na śniegu odbywa się w Austrii, więc to tylko godzina podróży dłużej.

– Jako że sam byłem kiedyś zawodnikiem kadry, wiem jak wygląda kalendarz przygotowań, zwłaszcza przed olimpiadą. Nie boi się pani tego, że pani córki nie będą widziały się długo z mamą?

– Nie boje się, bo córki mają doskonałą opiekę, a poza tym wyjeżdżam na tydzień, lub maksymalnie na dwa, a to jest do zniesienia.

– Jakie są pani oczekiwania w związku z powrotem do trenowania, czy liczy pani na sukces z Igrzysk w Salt Lake City?

– Nie mam żadnych oczekiwań, marzy mi się medal olimpijski, ale takie marzenia ma wielu sportowców. Chcę robić to, co lubię, i sprawia mi to przyjemność. A jeszcze większa będzie moja radość, gdy po raz czwarty będę mogła pojechać na Zimowe Igrzyska Olimpijskie. W moim przypadku sam udział w nich po tak długiej przerwie będzie sukcesem.