Hałuszowa: Z dala od zgiełku

Sylwia spokojnie obsługuje nielicznych o tej porze klientów. Choć to jedyny sklep we wsi – tłumów nie ma. Ale w końcu w Hałuszowej jest 70 domów, z czego kilka pustych. Co jeszcze? Remiza, w której jest sklep, kaplica, do której przyjeżdża ksiądz z Grywałdu, i 4 domy z pokojami dla letników. W dawnej szkole jest jeszcze czynna wieczorami świetlica dla dzieci. Uczniowie muszą dotrzeć do odległej o kilka kilometrów Krośnicy. Na szczęście na miejsce i z powrotem dowozi ich gimbus

– Młodych nie ma, już dawno powyjeżdżali – przyznaje ekspedientka, która sama niedawno wróciła z Norwegii. Jak zdradza – po prostu zatęskniła za domem.

Sylwia uważa, że w Hałuszowej młodzież nie ma co robić. Najbliższa dyskoteka jest w Maniowach czy Krościenku. Kto ma samochód – ten jedzie. Podobnie jest z pracą – większość mieszkańców tradycyjnie próbuje się utrzymać z gazdówki, choć – jak przekonują – to coraz mniej opłacalne. Wielu rozjeżdża się do pracy po okolicznych miejscowościach, z czego znaczna część zasila fabryki i place budów całej Europy.

Nieliczni widzą szansę na przyszłość w turystyce. Andrzej Kowalczyk z żoną Barbarą wynajmują pokoje letnikom, podobnie jak wcześniej robiła to jego matka. Ci przyjeżdżają głównie latem i na sylwestra. Przyciąga ich przede wszystkim cisza i bliskość Pienińskiego Park Narodowego, do którego granic jest kilkaset metrów. Tędy wiedzie jeden z najpopularniejszych szlaków z Czorsztyna do Szczawnicy. Na Trzy Korony można dojść zaledwie w godzinę. O tej porze roku w Hałuszowej turysty nie uświadczysz. Martwy sezon. Ale zimą, gdy Podhale zalewa fala turystów, tu jest nadal cicho. Jedni boją się stromego podjazdu drogą, bo choć jest ona systematycznie odśnieżana, to nie każdy potrafi nią jeździć. A bywa, że wiatr tak ją zawieje, że odcina dojazd całkowicie, a pług nie może nadążyć z odśnieżaniem. Większym problemem jest brak wyciągu narciarskiego. Miejsce by się znalazło, ale działki są tak rozdrobnione, że obawy, że ktoś może się nie zgodzić, przeważyły. – Ale są tacy, co wolą podjechać te 3 kilometry do Kluszkowców, a potem wrócić tu, do ciszy – zauważa gospodarz.
Andrzej Kowalczyk nie wybiera się za granicę, tym bardziej że po wypadku samochodowym jeszcze kilka miesięcy będzie chodził o kulach. – Tu miałem pracę, niczego mi nie brakuje – przekonuje.

Sylwia też woli zostać, choć wkrótce przeniesie się do sąsiedniej Tylki. Tam jeszcze trudniej dojechać i nawet sklepu nie ma. Ale do wszystkiego można się przyzwyczaić.

Józef Figura