Tonącego, który jest przytomny, opływa do momentu, aż ten złapie się sierści. Potem holuje go w bezpieczne miejsce. Nieprzytomnego chwyta za dłoń.

Organizatorzy sobotniego zlotu pod Babią Górą nieprzypadkowo chyba wybrali miejsce spotkania - aby dostać się do pensjonatu na Widłach w Zawoi, musieli pokonać rzekę. Mały mostek był na tyle wąski, że większość samochodów przejeżdżała korytem, a psy obserwowały przeprawę, siedząc wygodnie na tylnych kanapach.

- To rasa stworzona do pracy w wodzie. Nawet nietresowane nowofunlandy potrafią podpłynąć do tonącego i odholować go na brzeg - mówi Jacek Śmigla-Żywocki z Poznania, który do Zawoi przywiózł dwie suki: 6-letnią Tycię zwaną Futrzana Poducha i 14-miesięczną Vanity alias Zołza. W zeszłym roku obie zdobyły prestiżowe włoskie certyfikaty.

- W maju w Mediolanie razem z 300 psami z całej Europy uczyły się, jak ratować ludzi.

Tonącego, który jest przytomny, opływają do momentu, aż ten złapie się sierści. Potem holują go w bezpieczne miejsce. Nieprzytomnego pływaka chwytają za dłoń - tłumaczy Jacek.

Robią to na tyle delikatnie, że tonącemu nie dzieje się krzywda. Nad mazurskim jeziorem Tycia w praktyce pokazała, co potrafi.

Zauważyła, że ktoś w wodzie wymachuje rękami. Nie czekając na komendę, runęła do jeziora.

Okazało się jednak, że letnik nie potrzebował pomocy, a w ten właśnie sposób okazywał radość z wakacji.

Ważące czasem ponad 90 kg wodołazy to łagodne i mądre olbrzymy. - Nie boję się zostawić pod jego opieką 3-letniego syna.

We dwójkę spędzają długie godziny w ogrodzie - mówi Jarek Machura, tuląc w objęciach włochatego, czarnego jak smoła Kobiego. O psie dowiedział się z internetu.

Przeczytałem, że niuf (nowofunland) szuka domu. Pewna rodzina chciała oddać rocznego Kobiego, bo zdominował wszystkich domowników.

Teraz jest łagodny jak baranek. Wychował nawet dwa koty. We trójkę jedzą z jednej miski - uśmiecha się Jarek.

Ale o tym, że ogromny niuf jest uosobieniem poczciwości, trzeba przekonać się na własnej skórze. Dla tych, którzy czują respekt przed zwierzętami dużych rozmiarów, nie jest to łatwe.

Trop dorosłego wodołaza na śniegu ma średnicę około 10 cm, a sam pies jest na tyle masywny, że można by z powodzeniem przytroczyć mu siodło. W wodzie potrafi uciągnąć na linie 20 mężczyzn lub niewielką łódź.

Na szlaku w Zawoi bez trudu odnalazłem grupę z nowofunlandami, bo ich głęboki szczek głucho roznosił się po lesie.

- Niufy nie walczą między sobą. Mają inne sposoby na pokazanie przewagi - tłumaczy zakopianka Anna Fukś, współorganizatorka zlotu i właścicielka czarno-białej suki Solki. Inne sposoby to m.in. potężny gulgot, który wydobywają z siebie wodołazy.

Wielkie, dobre oczy i ciepły jęzor, którym psy obficie częstowały mnie pod Babią Górą, sprawiły, że szybko nabrałem zaufania do olbrzymów.

- One lgną do ludzi. Towarzystwo wodołaza to dla człowieka wielka radość - mówi Adrianna Serzysko z Łomianek pod Warszawą, właścicielka 9-miesięcznego Gorana.

Spod stolicy do Zawoi zjechały prócz Gorana jeszcze dwa niufy: Ula (7 miesięcy) i Basia (2 lata).

- Znakomicie zniosły podróż, przez okno sobie wyglądały. Trzeba tylko obcierać im kufy, bo obficie się ślinią. Goran ma do śliny swoją własną specjalną szmatkę.

To syn Vita - jednego z najlepszych polskich reproduktorów - dodaje Adrianna, pieszcząc za uchem zmęczonego po spacerze wodołaza.

Goran oblepił sobie gęstą grzywę śniegiem. Z półprzymkniętym oczami zasypia z łbem na kolanie swojej pani.

Goran pochłania 1kg jedzenia dziennie, ale - jak zapewniają hodowcy - nowofunlandy nie są takim głodomorami, jak np. labradory.

- Lubi suchą karmę i gotowane piersi z kurczaka. Po jedzeniu musi obowiązkowo odpoczywać półtorej godziny - mówi Adrianna.

Wodołazy mają przewód pokarmowy podobny do hamaka. Gdyby np. zaraz po jedzeniu postanowiły zbiec po schodach, ciężki od pokarmu przewód może skręcić się boleśnie.

- Gęste futro musimy regularnie szczotkować przynajmniej raz na tydzień, a kiedy pies linieje - codziennie - tłumaczy Adrianna.

Anna Fukś: - Wodołazy muszą dostawać bogatą w witaminy karmę najwyższej jakości. Trzeba wzmacniać ich obciążone wagą stawy.

Niektórzy hodowcy przywieźli do Zawoi worki z karmą, ale na jednym z balkonów stały trzy gary z gotowanym jedzeniem.

W zaproszeniu na zlot organizatorzy napisali, że właściciele wodołazów dzielą się na tych, którzy śpią z psami w łóżku i na tych, którzy się do tego nie przyznają. Pod Babią Górą zapytaliśmy, jak jest naprawdę:

Adrianna Serzysko: - Goran nie wie, co to łóżko. Gdybym raz mu pozwoliła, musiałabym później znaleźć sobie inne miejsce do spania.

Jarek Machura: - Kobi śpi w domu na podłodze, ale nigdy w łóżku.

Anna Fukś: - Solka nie śpi z nami, bo... ma własne łóżko. Czasem jednak przychodzi, jak jej tam niewygodnie.

Foto | BS | Tak wygląda miłość ze wzajemnością