Najbardziej utytułowana polska snowboardzistka Jagna Marczułajtis mieszka w Poroninie. Najlepszy polski sopran - Zofia Kilanowicz to nowotarżanka. Stąd też pochodzi serialowy Zenek Pereszczak - czyli Bartek Topa. Coraz trudniej zastać w domu zakopiańczyka Sebastiana Karpiela Bułeckę - lidera Zakopowera.

Sławni z Podhala

Jagna Marczułajtis żartuje, że wychowywała się pod wyciągiem. Jej rodzice – zapaleni narciarze – na 2. urodziny kupili jej narty. Kiedy i w jaki sposób zjechała na nich z Kasprowego Wierchu – dokładnie nie pamięta, twierdzi, że miała wtedy niecałe 3 lata. Do jazdy na desce namówił ją Jerzy Kijkowski z Warszawy, który przez wiele lat był w kadrze narodowej snowboardu. Zamiast jednak udzielać jej cennych wskazówek, zaproponował zjazd z Nosala. Spróbowała. Choć zaliczyła kilka przewrotek, poobijała się – poszło. Wbrew woli rodziców zamieniła narty na deskę. Trzy miesiące później zdobyła pierwszy złoty medal na Mistrzostwach Świata juniorów w Zakopanem. Po paru dniach na tych samych zawodach zdobyła drugi złoty medal. – Tak się jakoś złożyło, że od razu przyszły sukcesy – mówi. – Moim zdaniem praca, którą włożyli we mnie rodzice, ucząc mnie jazdy na nartach, w końcu zaowocowała.

Sport pochłonął ją zupełnie. W ciągu kilku lat zdobyła kilkanaście złotych medali Mistrzostw Polski, złoty i srebrny – medale Mistrzostw Europy, Mistrzostwo Świata juniorów. Brała udział w Zimowych Igrzyskach Olimpijskich w Nagano 1998, w Salt Lake City 2002 (4 miejsce – największe osiągnięcie Jagny, gdyby nie podpórka – byłby medal) oraz w Turynie 2006. Ten ostatni występ nie należał do najlepszych. Zamiast wymarzonego sukcesu, były łzy i rozczarowanie. – Wszystko było przygotowanie w jak najlepszym stopniu. Dlaczego nie poszło, nie wiem – wspomina snowboardzistka. Tuż przed występem w Turynie Jagna zgodziła się na sesję zdjęciową dla męskiego czasopisma. Po nieudanym starcie na olimpiadzie złośliwi chętnie łączyli obie sprawy. – Zdjęcia do CKM nie miały żadnego wypływu na wynik. Nie rozumiem zresztą tego całego zamieszania wokół nich. Nie były przecież ani wyuzdane, ani odrażające. Jak je ludzie komentowali – nie miało dla mnie najmniejszego znaczenia – wyznaje.

Prawdziwym strzałem w dziesiątkę okazała się szkoła snowboardu i narciarstwa „SZKOŁA JAGNY”. – Nie przypuszczałam, że przyniesie ona taki efekt. Ku mojemu zaskoczeniu zrobił się wokół niej straszny medialny szum – opowiada Jagna. Nic dziwnego, z jej wskazówek do tej pory skorzystali: Michał Figurski, Magda Cielecka, Sebastian Karpiel Bułecka, Piotr Rubik oraz Reni Jusis. – Czy góralski charakter pomaga osiągnąć sukces? To zależy od tego, co się przez to określenie rozumie. Jeśli honor, odwagę i pracowitość – to owszem, pomaga. Sport nie jest dla ludzi o słabych nerwach, nieodpornych psychicznie – przekonuje sportsmenka. – Moim największym marzeniem jest w przyszłości stworzyć team olimpijski i trenować polskich zawodników – zdradza Jagna Marczułajtis.

Z Wet-u na szklany ekran

Zanim Bartek Topa skończył studia na wydziale aktorskim, uczył się w Technikum Weterynaryjnym w Nowym Targu. Do PWSFiT w Łodzi trafił przez miłość. – Zakochałem się. Moja dziewczyna startowała do szkoły aktorskiej. Pojechałem z nią na egzamin. Ja się dostałem, ona nie – wspomina. Zadebiutował rolą Matlaka w filmie Teresy Kotlarczyk „Zakład”, później były „Trzy kolory. Biały” Kieślowskiego, „Demony wojny wg Goi” Pasikowskiego oraz „Wesele” Smarzowskiego. Laureat PLOVDIV 2002 dla najlepszego aktora oraz GRAND PRIX za rolę doktora Majera szerokiej publiczności kojarzy się z Zenkiem Pereszczaką z serialu „Złotopolscy”. – Ta rola dawała mi dużo radości. Od roku nie wcielam się w postać Zenona, potrzebowałem trochę odpocząć, może zmienić wizerunek. Obecnie pracuję nad kilkoma projektami: filmem fabularnym poświęconym jednostce GROM, scenariuszem filmu „Dom zły” – historią wyborów między dobrem a złem, oraz projektem serialu o tajemniczych spotkaniach z nieznanym.

Choć obecnie nie ma zbyt wiele czasu dla siebie, na pewno znajdzie chwilę, by spotkać się z kolegami i koleżankami z WET-u. – To taka nasza tradycja – co roku spotykamy się u naszego szlachetnego doktora Wojtka Kudasika. W tym roku będzie to w maju albo w czerwcu – opowiada. – Często wspominam szkolne lata. Zespół regionalny i występy. Dzięki mojemu profesorowi od języka polskiego dostałem się przecież na studia – dodaje Bartek. – Czy osiągnąłem sukces? Co to takiego? Jeśli jest to wykonywanie zawodu, który sprawia przyjemność – to oczywiście, tak. Czy temperament góralski pomógł mi? Z jednej strony tak, z drugiej nie. Oprócz niego trzeba mieć sporo szczęścia. Jednak w osiągnięciu tego, co się chce, najbardziej pomagają: praca, marzenia i upór. Gdy te trzy wektory się łączą, wówczas można mieć wszystko – podkreśla nowotarżanin.

Kilanowicz i Bułecka

Podhale słynie także z pięknych głosów. Zofia Kilanowicz, uznawana przez krytyków za najlepszy polski sopran, chętnie opowiada o rodzinnym mieście. Równie często w nim występuje. To właśnie ją władze stolicy Podhala poprosiły o zaśpiewanie hymnu ułożonego specjalnie na 650-lecie miasta. Laureatkę wielu krajowych i międzynarodowych konkursów wokalnych ciepło wspominają w nowotarskiej Państwowej Szkole Muzycznej. – Zawsze wyróżniała się pięknym głosem i aktywnością – mówi Marta Łapczyńska, wicedyrektor PSM. – Była na każdym występie, konkursie. W ubiegłym roku, kiedy dotarła do nas informacja o jej chorobie, specjalnie dla niej zorganizowaliśmy koncert charytatywny. Jesteśmy z nią. Po tym, jak w ubiegłym roku zespół „Zakopower” podbił publiczność festiwalu w Opolu, Sebastian Karpiel Bułecka nie ma praktycznie wolnej chwili. Kilkanaście koncertów w miesiącu, wywiady, sesje zdjęciowe i ciągle w trasie. Po prawie piętnastu latach pracy z zespołem, razem z Wojtkiem Topą, Bartkiem Kudasikiem i Józkiem Chycem, przyszedł sukces. Wcześniej nagrywali płyty m.in. z Kayah i Bregoviczem, Pospieszalskimi, zespołem Voo Voo, Zbigniewem Namysłowskim oraz Zbigniewem Preisnerem.

Aneta Dusik

Tygodnik Podhalański 7/2007