By szczęście sprzyjało nam przez cały rok, pierwszy widziany na wiosnę bociek koniecznie musi być w locie. Na Podhalu o taki widok nietrudno, bo to prawdziwe bocianie zagłębie.

Bocian na szczęście

Przyleciały do nas na przełomie marca i kwietnia. – Podróż z Afryki w tym roku miały spokojną, prądy powietrza, które bociany wykorzystują podczas lotu, były dla nich korzystne, więc dotarły w terminie – mówi dr Włodzimierz Cichocki z Muzeum Tatrzańskiego, znawca ptaków. Większość gniazd na Podhalu jest już zajęta. Trwa wysiadywanie jaj. Z ciepłych krajów dolatują tylko niedobitki. Według danych ornitologów, na szeroko rozumianym Podhalu (powiat tatrzański, nowotarski i suski) jest 96 bocianich gniazd. Najwięcej w okolicy Nowego Targu, a także na Orawie – w rejonie Jabłonki i Lipnicy Wielkiej. Ten rok jest dla nich korzystny pogodowo, jeśli nadal tak będzie – w czerwcu zaczną się wykluwać młode. – Dobrze by było, żeby w tym czasie przez mniej więcej 2 tygodnie było w miarę ciepło, tak by młode bociany zdążyły się opierzyć – mówi Cichocki. Ich menu przez pierwsze dni życia będą stanowić dżdżownice, potem przerzucą się na małe gryzonie, których z powodu łagodnej zimy w tym roku nie powinno ptakom brakować.

Co roku w naszym regionie przychodzi na świat ok. 100 boćków. Czasami jednak zdarzają się przykre niespodzianki. Tak było 2 lata temu, kiedy w czerwcu zaczął padać śnieg, przyszło nagłe ochłodzenie, które trwało kilka dni. Był to akurat okres lęgu, wszystkie pisklęta, które wtedy przyszły na świat – wyginęły. W sumie ornitolodzy naliczyli w naszym regionie w tym feralnym roku tylko 30 młodych, które przeżyły. – Kiedy boćków prawie już nie było, cieszyły się dużym szacunkiem, ludzie cieszyli się na ich widok. Teraz, gdy znowu stały się nieodłącznym elementem naszego krajobrazu, jest ich więcej, coraz częściej ludziom przeszkadzają. Ciągle mamy sygnały o likwidowaniu gdzieś ich gniazd – ubolewa Cichocki. Zniknęły z Nowej Białej po ścięciu modrzewia koło remizy, na którym miały gniazdo. Nie ma już gniazda na szkole w Rogoźniku. Po przeniesieniu go ptaki się tam już nie pojawiły. Puste pozostało też gniazdo na starej drodze w Witowie. Boćki nie zasiedliły też gniazda przy drodze z Nowego Targu do Gronkowa. Być może to z winy ludzi, którzy zatrzymywali się tam często, by je fotografować. Włodzimierz Cichocki przypuszcza, że w tym ostatnim przypadku przeniosły się na komin gronkowskiej szkoły. Przypomnijmy, że bociany objęte są ścisłą ochroną gatunkową. Dawniej bociany chroniła ludowa mądrość, wiara, że przynoszą szczęście, ochraniają domostwa od pożarów. Miały – według wierzeń – przynosić dzieci. Wiosną wypatrywano ich niebie, by zapewnić sobie powodzenie w ciągu roku. Nie zapominajmy o nich i dziś. Nie likwidujmy bocianich gniazd. Bądźmy ich dobrymi sąsiadami.

Beata Zalot

Tygodnik Podhalański 18/2007