Nazwę miejscowości miał nadać wędrowny szklarz, który wędrował tędy z towarem na plecach. Gdy upadł, zaklął siarczyście, rzucając przez zęby - to po szkle!

Na malowniczym, obsypanym śniegiem wzgórzu Marian Pytel przygląda się swej pasiece. Choć pszczoły dawno śpią, nie zaszkodzi rzucić okiem na pnie. W końcu pasiekę założył tu jego ojciec jeszcze w latach 30. Po jego śmierci w 1988 roku przejął ją Marian i mocno rozbudował, a niedawno przekazał siostrzenicy Joannie Karwackiej. Na miodzie z ponad 60 uli nie sposób zarobić, jednak praca przynosi dużo satysfakcji. Pan Marian jest także właścicielem jedynej w całym Podszklu kwatery turystycznej. To tylko jeden pokój z łazienką, ale chętnych nie brakuje. To przyjedzie ktoś z Gliwic, to z Warszawy – zwykle są to „znajomi znajomych”, bo lepszego sposobu na rozreklamowanie jednopokojowego pensjonatu nikt nie wymyślił. – Jakby tak każdy z sąsiadów przygotował po 1-2 pokojach, to może udałoby się tu ściągnąć więcej chętnych. Bo mamy świeże powietrze, piękne widoki i las za domem. I goście są zadowoleni. Tym bardziej że każdy ma samochód, to i dojedzie, gdzie tylko chce – zauważa gospodarz.

W końcu tutejsze lasy są znane z obfitości grzybów, a na pobliski Bukowiański Wierch mówią „pępek świata”. No bo z jakiej innej góry w słoneczny dzień można dojrzeć aż 14 pasm górskich? Marian Pytel cofa się wspomnieniami do lat swojej młodości. Czterdzieści lat temu nie było tu żadnej drogi i najbliższe połączenie ze światem było dopiero z Piekielnika. – Jak kto kupił w Nowym Targu na jarmarku prosiaka, to musiał go nieść w worku na plecach. Nie ma porównania z tym, co mamy teraz – jest droga, prąd, telefon i Internet. Prawie jak w mieście! – dodaje. Z mniejszym optymizmem podchodzą do opisu współczesnego Podszkla młodzi. Większość wyjechała za pracą na Zachód. Ci, którzy zostali, szukają pracy w Nowym Targu czy Czarnym Dunajcu, część znalazła posady w miejscowej firmie budowlanej – największym pracodawcy we wsi. Z gazdówki na górzystych polach utrzymują się głównie starsi, przyzwyczajeni do ciężkiej pracy. We wsi są jeszcze

3 sklepy, szkoła i remiza. Na więcej blisko 800 mieszkańców na razie nie ma co liczyć. Marek Kusper prowadzi swój sklep od 9 lat. Choć część klientów podebrały mu supermarkety z większych miejscowości, to ludzie szukają u niego codziennych, najpotrzebniejszych towarów. – Zawsze coś się sprzeda. Interesu na tym dużego nie ma, ale póki co wystarcza na utrzymanie. Odpukać, jeszcze nie muszę zamykać – dodaje. Coraz częściej pojawiają się w okolicy ludzie, którzy doceniają walory tej niewielkiej miejscowości – szukają działki lub domu do kupienia. Choć miejscowi niechętnie pozbywają się ojcowizny, to powoli przybywa mniejszych czy większych domów letniskowych. Podszkle się zmienia, jednak nie tak szybko, jak by chcieli miejscowi. Nadal czekają na połączenie z Podwilkiem. Do położonej kilka kilometrów dalej wsi prowadzi szeroka, ale szutrowa droga. Na asfalt się nie zanosi, jak to bywa na pograniczu gmin. – Siarka obiecywał, że zrobi tę drogę, to mamy nadzieję, że w końcu się doczekamy – dodaje jeden z mieszkańców.

Tekst i fot. Józef Figura

Tygodnik Podhalański 47/2007