Turystom, coraz częściej tu zaglądającym, Podsarnie kojarzy się z ciszą i pięknymi widokami na Babią Górę. Budowlańcom i tym, którzy wykańczają własne "m" - z parkietami i boazeriami, wychodzącymi spod ręki miejscowych stolarzy.

Niewielka wieś pomiędzy Podwilkiem a Harkabuzem – Podsarnie. Blisko 200 domów i 800 mieszkańców. Wieś położona w dolinie Orawki przyjezdnym oferuje spokój na miejscu i dobry dojazd – w końcu od głównej drogi na Chyżne jest tu zaledwie 3 kilometry. W gospodarstwie agroturystycznym „Sarenka” prowadzący je Teresa i Eliasz Sarniakowie szykują się do ferii. Niedawno pokoje opuścili goście, którzy przyjechali na okres świąteczno-sylwestrowy. Teraz w pokojach unosi się zapach prania. Sarniakowie nastawili się na turystów zaledwie 6 lat temu. Namówił ich do tego znajomy, który u siebie uruchomił agroturystykę. Do pokoi w domu zjechali pierwsi wczasowicze, głównie emeryci i rodziny z dziećmi. Wkrótce gospodarze przerobili na pokoje opuszczoną przez syna stolarnię, a nawet stajnię. Rok temu kupili dom po rodzicach pana Eliasza – stylowy, pochodzący z lat 30. Jeden z pokoi pozostawili bez zmian – jest stary kredens, szafa, stylowe łóżko i ślubny portret, przywieziony przez przodków z Ameryki. W szafie wiszą ludowe ubrania, które każdy z gości może przymierzyć i zrobić sobie zdjęcie jako prawdziwy orawski góral. Jednak to, co naprawdę ukochały dzieciaki, znajduje się w stajence – kary kucyk, dwie kozy i krowa to najbardziej ulubione zwierzęta. – U nas gość nie jest „ceprem” – on musi tu się czuć domownikiem – podkreśla pani Teresa. – Zakopane jest zatłoczone, a że ludzie mają samochody, to i coraz częściej wolą przenocować w ciszy i spokoju, by na następny dzień wyruszyć gdzie indziej. A u nas mają wiejskie atrakcje i swojskie jedzenie. Sama gotuję, a kwaśnica na żeberkach to danie obowiązkowe – jeśli by jej nie było, to goście są gotowi się obrazić.

Dziś Sarniakowie mogą przyjąć 20 gości w warunkach „agroturystycznych”, ale w razie potrzeby mogą tę liczbę podwoić. Martwią się jednak, że z ich pomysłu nie korzystają sąsiedzi. To nic, że konkurencja byłaby większa, jednak i Podsarnie stałoby się bardziej znane na turystycznej mapie Polski. Józef Śmiech każdą wolną chwilę poświęca swej pasji – hodowli gołębi pocztowych – ma ich ponad 100. Choć ptaki pokochał już jako dziecko, podglądając przy pracy swojego ojca, to prawdziwą pasją zaraził go kolega z Choczni, który z czasem dał mu ponad 20 gołębi. Dziś gołębniki na strychu stodoły są zamknięte – to skutek zakazu spowodowanego zagrożeniem ptasią grypą, ale nie tylko. Pan Józef boi się grasujących i wygłodzonych jastrzębi. – To wspaniałe, przyglądać się jak lecą, jak wracają, siadają. To nie to samo, co zwykłe gołębie, które na okrągło siedzą na dachu – przyznaje Śmiech, jeden z dwóch hodowców z Podsarnia. Ptaki Orawianina latały już z najdalszych zakątków Polski, ale także z niemieckiego Hanoweru czy Brukseli. Na tym ostatnim etapie zdobyły wysokie 5. i 10. miejsce. W poniedziałek pan Józef więcej czasu spędził jednak w lesie – trzeba było ściągnąć drewno, które mieszkańcy zbierają na budowę nowego kościoła. Wierzą, że już wkrótce przeniosą się z ciasnej drewnianej kapliczki do nowej świątyni. To będzie kolejny nowy obiekt – po budynku szkoły i przyległej do niej hali sportowej.

Tekst i fot.: Józef Figura

Tygodnik Podhalański 2//2008