- Rzucam - decyduje Kaśka, dopalając jednego z ostatnich papierosów. Towarzyszę jej dzień po dniu, by zobaczyć, co się z nią stanie, gdy organizm straci codzienną dawkę nikotyny.

Koniec listopada. Kaśka, trzydziestokilkuletnia nowotarżanka, właśnie dopala papierosa. Jednego z ostatnich. O północy rzuca palenie. Czy się uda? W końcu paliła od kilkunastu lat.

Dziś, stojąc przed biurem przy służbowej popielniczce, głęboko się zaciąga, by po chwili wypuścić powoli gęste kłęby śmierdzącego dymu. – Boże, jakie to przyjemne – przyznaje.

Dzień pierwszy – czwartek

– Śniły mi się koszmary, ale nie związane z paleniem. To naprawdę męczące nie móc się wyspać. Czy czuję ulgę w związku z rzuceniem papierosów? Nie. Ale odzyskuje węch. Wczoraj pierwszy raz poczułam, jak śmierdzi palący facet, który przechodził obok mnie ulicą. Cholera, ode mnie też to było czuć? Ale mam ochotę zapalić...

Piątek

– Koszmary się nie kończą, ale nadal nie ma w nich nic o paleniu. Za to budzę się niemal z krzykiem, że czegoś w pracy nie załatwiłam, z czymś nie zdążę. Makabra.

Sobota

– Nic mi się nie chce. W domu porobiłam wszystko – porządki, gotowanie. Zauważam, że nagle mam więcej czasu, siły i ochoty do pracy. To przerasta wszystkie kłopoty związane z rzuceniem palenia. Ostrzegali mnie, że będę nerwowa. Ale jeszcze nie opieprzyłam nikogo.

Niedziela

– Mam ochotę na czekoladkę. Jem. I bez problemów wstrzymuję się od papierosów. Co nie znaczy, że kiedyś nie zapalę. Chciałabym palić, ale tak, by papieros nie miał nade mną władzy. Ot tak, zapalić w towarzystwie, dla przyjemności i rzucić. Przecież jak wypiję drinka, to nie znaczy od razu, że jestem alkoholiczką! A palenie było takie przyjemne. Mimo wszystko wytrzymuję.

Poniedziałek

– Dentysta mnie pochwalił. Dowiedziałam się, że zmniejszyłam ryzyko zachorowania na raka jamy ustnej. Palenie wysusza śluzówkę – temperatura papierosowego dymu sięga 90 stopni! Od środy wydałabym 27 zł na papierosy. Chyba kupię sobie skarbonkę, do której będę odkładać równowartość niewypalonych papierosów. Z drugiej strony jednak… na słodycze poszło ponad 20 zł.

Tydzień później

– Szef mi powiedział: „Kaśka, idź i zapal sobie, bo nie da się z tobą wytrzymać”. Nie poszłam.

Kolejna środa

– Śni mi się, że palę. Jest super! Ale wiem, że robię coś złego, więc nerwowo gaszę peta. Ale zaraz sięgam po następnego papierosa. Chyba rzeczywiście zaczyna mi brakować nikotyny w organizmie. W końcu nie palę już od dwóch tygodni.

Na codzienne pytania w pracy Kaśka rzuca coraz bardziej nerwowe „Nie”. Tak ucina dywagacje tych, którzy wątpią. Bez papierosa przetrwała święta i sylwestra. – Myślałam, że będzie gorzej. Nie stosowałam żadnych plastrów ani cudownych mikstur. Po prostu z dnia na dzień przestałam. Nie wyżywałam się na rodzinie, nie opieprzałam nikogo w pracy. Tylko szkoda, że nie zrobiłam tego wcześniej. Ludzie, rzucajcie papierosy. To nie boli!

Kaśkę śledził, fotografował i namawiał na papierosa

Józef Figura

Tygodnik Podhalański 1/2008

ps. Kasia już nigdy nie wróciła do palenia.