Ma małe oczy i uszy. Brązowe futro. Nogi krótkie, biega ociężale, za to świetnie pływa. Szeroki ogon pokryty łuskami służy jako ster, regulujący głębokość zanurzenia. Ten sympatyczny zwierzak zadomowił się na dobre w okolicach Niedzicy.

::attachment{"type":"gallery", "template":"thumb3", "item_id":"81806"}

Mowa o bobrze. Jego żeremia można spotkać na potoku pomiędzy Falsztynem a Niedzicą. Misterne budowle, które wykonują te zwierzaki, ukryte są pomiędzy gęstymi krzakami i trudno je dostrzec. – To naprawdę świetni budowniczy – mówi o bobrach Henryk Janicki, pokazując zapory przez nie zrobione. – Podczas ostatniej powodzi nic nawet nie naruszyło tych konstrukcji – podkreśla. Pokazuje na ściętych przez bobry drzewach ślady zębów.

Ścinają drzewa w okolicy potoków tak, by przewracały się w kierunku wody. Potem transportują je wodą i budują z nich tamy, które uszczelniają gałęziami i mułem. Na Spiszu wybierają najczęściej topole, wierzby i osiki. Tak powstaje rozlewisko, gdzie mają swoje żeremia. Wejścia do nory znajdują pod wodą. Pierwszą parę bobrów sprowadził do Niedzicy leśniczy. Z tamtego miejsca się wyniosły, ale okolice bardzo przypadły im do gustu. – Zaaklimatyzowały się, dziś są w czaszy całego zbiornika. Najwięcej żeremi jest tutaj, są na potoku w okolicy Maniów i w przełomie Dunajca – wymienia Janicki. – Trudno je zobaczyć, bo uaktywniają się w nocy, ale ja w ubiegłym roku widziałem parkę w dzień, między Węgliszczakiem a Limierzyskiem w Maniowach. Pracowały przy robieniu tamy – dodaje.

Pan Henryk znalazł nawet w Niedzicy potrzask na bobry. – Taki, jak kłusownicy pozostawiają na lisy. Ten oklepiec zostawiony był w rurze, do której pewnie bobry wchodziły. Po co ktoś je zastawił? Może dla tłuszczu? – zastanawia się. Jan Kowalczyk z Niedzicy, właściciel łąki przy potoku, pokazuje trawę wygryzioną przez te zwierzęta. – Wykosiły trawę jak owce – mówi. – Ale ziemniaków ani zboża się nie tkną – dodaje. Po ich obecności pozostał spory kawałek wygryzionej równo łąki. – A te platformy, które budują, są takie porządne, że jak człowiek na nich stanie, to się nawet nie ugną – dodaje rolnik. – Kiedyś z potoka wyniosły pianowego pustaka, taka to siła – opowiada. Zna dokładnie miejsca ich żeremi. Wskazuje te najbardziej okazałe. Raz zdarzyło mu się zobaczyć także zwierzaka. – Pływał po jeziorze, wyglądał jak owca – mówił pokazując jego pokaźne rozmiary.

Tekst i fot.: Beata Zalot

Tygodnik Podhalański 33/2008