Andrzej Bachleda, zakopiańczyk z obywatelstwem francuskim, znany do tej pory z sukcesów narciarskich, ujawnia szerzej swoje talenty muzyczne. I od lat nic się nie zmienia. Poczytajmy jak o Jędrku pisaliśmy w 2008 roku.

Miał siedem lat, kiedy opuścił Zakopane, by udać się wraz z rodzicami do Francji. To jednak pod Tatrami zaczęła się jego muzyka, malarstwo i narciarstwo. Pamięta, że pradziadek i jego brat chodzili jeszcze w parzenicach, mieszkali przy Piłsudskiego, w brzydkim murowanym domu. Dziadek Andrzej był tenorem, znanym śpiewakiem operowym, przyjaźnił się z Henrykiem Mikołajem Góreckim, Wojciechem Kilarem i Stanisławem Skrobaczewskim. Babcia, Maria Gąsienica Wawrytko, była mistrzynią Polski w narciarstwie alpejskim. Natomiast ojciec jazzowego wokalisty i kompozytora to legenda polskiego narciarstwa alpejskiego – pierwszy polski medalista mistrzostw świata, w Val Gardena (1970, brąz) i St. Moritz (1974, srebro), uczestnik dwóch olimpiad i zwycięzca Pucharu Świata. Dziadek, ojciec i syn – wszyscy o imieniu Andrzej.

Szczęśliwy nie był

W domu Bachledów mało było muzyki góralskiej. Królowała muzyka poważna. Ojciec, absolwent architektury, mistrz narciarski, bardzo dobrze grał na skrzypcach, na fortepianie i klarnecie. Andrzej trafił w końcu do szkoły muzycznej, ale szczęśliwy tam nie był. Często dziadek łapał uciekiniera w parku i sadzał za fortepianem. Rzecz jasna zimą było jeszcze trudniej, bo to narty – po ojcu – stały się konkurencją dla muzyki. Andrzej brał udział i często wygrywał kolejne tatrzańskie „Koziołki Matołki”, zawody dla dzieci, które przetrwały do dziś. Na trzy dni przed stanem wojennym ojciec wyjechał do Francji, gdzie pod Mont Blanc otrzymał pracę trenera. Po roku ściągnął Andrzeja i zamieszkali w Saint Garvais. W tamtym domu nie było jednak fortepianu, łatwo natomiast było zostać w Alpach wyczynowym narciarzem. Ojciec mocno stawiał na Andrzeja, ten się jednak buntował i wolał robić salta na skoczniach, niż katować organizm poważnym, wyczerpującym treningiem. Nie było jednak lekko, ojciec wysyłał go na zawody, zgrupowania. Na jednym z takich poznał Amerykanina, który podarował mu gitarę. Andrzej gra na niej do dziś. Źle jednak znosił presję rodziny i atmosferę bezwzględnej rywalizacji. A mimo to znalazł się najpierw w kadrze francuskiej, a potem – w polskiej. Na olimpiadzie w Nagano niósł polską flagę w czasie ceremonii zamknięcia, jeździł także w następnej – w Salt Lake City. Nie zdobył medalu, ale plasował się w czołówce. I wreszcie odpuścił wyczynowe narciarstwo, dziś jeździ wyłącznie dla przyjemności.

To dobra muzyka

Teraz gra, śpiewa, komponuje, pisze teksty, nagrywa płyty. Fortepian zamienił na gitarę i zagrał w zespołach The Moonflowers i Sansara, tworzących w klimacie rocka progresywnego. Często aranżował utwory na gitarę klasyczną. Po stypendium muzycznym w Uniwersytecie Denver (USA) zaczął nagrywać swoje płyty. Łączył delikatny jazz z piosenkami francuskimi. Teksty na najnowszej płycie „Time Ruines” są po angielsku, Bachleda pisze także po francusku, hiszpańsku, próbował po polsku. „Time Ruins” to pięknie wydana płyta z książeczką, firmowana przez autorskie radio Marka Niedźwieckiego Smooth Jazz Cafe. Jazz z myszką, bardzo nastrojowa płyta, utrzymana w klimacie amerykańskiego jazzu z lat 50. Na jednej z piosenek zaśpiewała kuzynka Andrzeja – Alicja Bachleda Curuś. To bardzo dobrze zagrana muzyka (świetni instrumentaliści z The Technicolor Orchestra), dobrze nagrana i równie przyzwoicie – zaśpiewana. Andrzej ma w głosie cień Missisipi i to słowiańskie coś, co wydaje się dziwnie znajome i wyrasta ponad angielskie brzmienia. Pachnie niekiedy cygańskimi pieśniami i Beatlesami. Jest to eklektyczny zbiór spokojnych ballad jazzowych, w sam raz na święta. Pytanie, czy i kiedy wystąpi w Zakopanem – pozostaje otwarte.

Marek Tomalik

Tygodnik Podhalański 52/2008