Angelika Chrapkiewicz-Gądek i Kasia Rogowiec z Rabki Zarytego zdobyły swoje Kilimandżaro. Jedna na inwalidzkim wózku, druga bez rąk. O ich sukcesie pisaliśmy w 2008 roku. Potem dziewczyny zdobywały kolejne szczyty. Przypomnijmy jak relacjonowaliśmy ich pierwszy krok.

Góralki szczęśliwie wracają z wyprawy zorganizowanej przez fundację Anny Dymnej „Mimo Wszystko”. Nasze bohaterki wylądują na warszawskim lotnisku w sobotę, 11 października. Obie są w grupie pierwszych niepełnosprawnych osób na świecie, które dotarły na wysokość 5.200 m n.p.m. Na szczyt nie doszły, ale dotarły tak wysoko, że ich wyczynu nie można inaczej ocenić jak wielki sukces. Szły mimo potwornych problemów z oddychaniem na tej wysokości, mimo zmęczenia i niedospania. To był dla nich morderczy wysiłek. Wygrały. Wczoraj Angelika dodzwoniła się przez telefon satelitarny do swojego męża. Szymon Chrapkiewicz-Gądek spisał jej wypowiedź skierowaną do czytelników Tygodnika Podhalańskiego. – Powyżej 4700 m n.p.m. oddychało się już bardzo ciężko. Byłam niesiona na górę w specjalnie zrobionym siedzisku. Mimo że miałam mnóstwo ubrań na sobie, marzłam. Zaczęły się problemy z krążeniem, bolał mnie kręgosłup, ale najtrudniejsze było oddychanie. Powyżej 5 tys. metrów powietrze jest już tak rozrzedzone, że do płuc dociera niewielka ilość tlenu. Bogdan Bednarz i Afrykańczycy, którzy nieśli mnie kolejno na plecach robili pięć kroków i odpoczynek, kolejne pięć kroków i znów odpoczynek. Nogi zapadały im się w podłożu. Bardzo ciężko im się oddychało, ale nie skarżyli się, tylko szli dalej, dając z siebie wszystko. 

Fizycznie i psychicznie byłam w stanie wspinać się wyżej, ale patrząc na ich ciężką walkę podjęłam decyzję, że dalej nie idę. Zostaję na wysokości 5200 m n.p.m. I chyba z tego jestem najbardziej dumna. Bo mimo tego, że z całych sił chciałam się wspiąć na szczyt, bardziej niż o sobie pomyślałam o nich. W tamtym momencie zdobyłam swoje Kilimandżaro. Tak czuję – relacjonuje Angelika. – Czym dla mnie była ta wyprawa? Kolejnym potwierdzeniem, że warto sobie wyznaczać cele i do nich dążyć, że warto mieć marzenia... Kiedy człowiek ma cel i go osiągnie, czuje się szczęśliwy, ale to szczęście pojawia się również wtedy, gdy próbuje go osiągnąć. Kiedy zeszliśmy do obozu Horombo Hut na wysokości 3720 m n.p.m. byłam bardzo zmęczona, cała trzęsłam się z zimna, ludzie z ekipy obłożyli mnie termoforami, żeby mnie rozgrzać. Nie pamiętam co do mnie mówili, ale pamiętam o czym myślałam – byłam szczęśliwa, bo dałam z siebie wszystko. Kolejny raz walczyłam o siebie i czuję, że wygrałam.

JJ

Tygodnik Podhalański 41/2008