Pies jest najlepszym i najwierniejszym przyjacielem człowieka - to prawda znana powszechnie i stara, jak nasza cywilizacja. Na dodatek, dzięki swoim pupilom, ich właściciele są pogodniejsi, zdrowsi i mają lepszą kondycję.

Trudno wyobrazić sobie życie bez tych „braci mniejsztych”. Pilnują, bronią, potrafią obezwładnić napastnika, ostrzec przed niebezpieczeństwem, wytropić zaginioną osobę, a także bezbłędnie znaleźć narkotyki. Wykorzystuje je policja, wojsko, służby celne, ratownicy, a także medycyna. Ścigają się na wyścigach, biegają w zaprzegach, są doskonałymi stróżami, nie obce im jest pasterstwo, są niezastąpionymi towarzyszami myśliwych na polowaniach.

Pies kocha człowieka bezkrytycznie i bezwarunkowo, jest wierny i oddany, nie tylko towarzyszy, ale również wpływa na samopoczucie i zdrowie. Właściciele psów są na ogół zdrowsi, mają lepszą kondycję, rzadziej chorują, mają niższe ciśnienie i dobry poziom cholesterolu. Nie dostają zadyszki, wchodząc po schodach, i rzadziej występuje u nich osteoporoza. To nie magiczny przepływ energii czy korzystne biopole, to zwyczajna konsekwencja ruchu na świeżym powietrzu, jaki wymusza na swoim właścielu pies. Kilka razy dziennie spacer, choćby krótki, ale bez względu na aurę, korzystnie wpływa na ogólny stan zdrowia.

Pies nie pozwala się nudzić, zaczepia, wymusza zainteresowanie, zdecydowanie ułatwia nawiązywanie znajomości, „zaprzyjaźnia” się z innymi czworonogami, zmuszając tym samym właścicieli do nowych kontaktów towarzyskich. Jest to szczególnie ważne dla osób samotnych, dla nich już sama świadomość bycia potrzebnym, opiekowania się zwierzęciem działa motywująco. Zwierzęta mobilizują człowieka do wysiłku związanego z opieką – trzeba je nakarmić, wyjść na spacer, zadbać o ich higienę i zdrowie. Dzieci uczą odpowiedzialności, troski, obowiązkowości i są niezastąpionym kompanem do wspólnej zabawy.

Na specjalne względy zasługują psy „pracujące” z niepełnosprawnymi, przewodnicy niewidomych, czy psi terapeuci – ich rola jest nie do przecenienia. Pozwalają niepełnosprawnym normalnie funkcjonować, a już sama ich obecność działa trapeutycznie. Dlatego te kochane zwierzaki zagościły na dobre w ośrodkach rehabilitacyjnych, terapeutycznych, a dogoterapia stała się jedną z metod wzmacniajacych efektywność wielu terapii.

Dla osób z dysfunkcjami zajęcia z psem mają ogromne znaczenie, rozwijają sferę umysłową, wpływają na koncentrację uwagi, rozwój mowy, pobudzają zmysł wzroku, słuchu, dotyku. Dzięki nawiązaniu i pogłębieniu kontaktu z psem osoba niepełnosprawna czuje się pewniej we własnym środowisku, łatwiej nawiązuje kontakty społeczne, usprawnia komunikację, zdobywa nowych przyjaciół.

Pies potrafi doskonale odstersować, zachęca do zabawy, zawsze radośnie wita swojego pana, umie wiernie czekać i ze zrozumieniem wysłucha wszelkich żalów. Nie ma lepszego lekarstwa na chandrę, lenistwo i kiepskie samopoczucie.

dp

Tygodnik Podhalański 2009 r.