Potrafi ukoić płaczące maleństwo i pomaga mu zasnąć. Niestety, rozstanie ze smoczkiem bywa nie tylko dla malucha, ale dla jego rodziców trudne. Co w takim razie robić?

Odruch ssania u małego dziecka jest bardzo silny: czasem wystarczy własna piąstka w buzi, ale bywa, że szkrab chce stale ssać maminą pierś. Karmienie go non stop jest możliwe... jednak w takich sytuacjach raczej warto postawić na smoczek. Mówi się, że lepiej z podaniem „uspokajacza” zaczekać kilka tygodni. Dlaczego? Noworodek po porodzie opanowuje trudną sztukę ssania piersi. Jeśli w tym okresie poda się mu smoczek, może mieć problemy z prawidłowym uchwyceniem brodawki, gdyż ssanie piersi wymaga od dziecka zupełnie innych ruchów warg i języka. Jeśli maluszek będzie źle ssał, może to zniechęcić mamę do karmienia.

Kiedy dziecko jest gotowe, by podać mu smoczek? Maluch jest mistrzem ssania piersi około szóstego tygodnia życia. W tym okresie podanie smoczka nie jest groźne. Bo smoczek wcale nie jest złym wynalazkiem, którego należy unikać. Zdarzają się dzieci, które potrafią całymi godzinami domagać się piersi. I nie wynika to z ich ogromnego apetytu, a z silnej potrzeby ssania. Maluch może zacząć wkładać do buzi paluszki (najczęściej kciuk), a nawet całą piąstkę. Jeśli staje się to u dziecka nawykiem, z czasem może doprowadzić do wad zgryzu (wypychania przednich górnych zębów ku przodowi, a przednich dolnych do tyłu). Poza tym na ssanym stale przez malca paluszku mogą pojawić się niewielkie ranki. Dlatego lepiej podać smoczek. Jego anatomiczne kształty znacznie rzadziej powodują wady zgryzu. Poza tym w każdej chwili można go wyjąć. Oczywiście nie chodzi o to, by robić cokolwiek na siłę i „dla zasady” chować smoczek, jeśli np. szkrab strasznie płacze. Ale obserwując dziecko, wiadomo, kiedy gryzaczek nie jest mu tak bardzo potrzebny i można go wyjąć.

Tak już jest, że dzieci potrafią bez pamięci zakochać się w swoich smoczkach. To właśnie gryzaczki najlepiej koją płacz, poprawiają humor i  pomagają zasnąć. Często się zdarza, że mamy nie szukają przyczyn łez malca i wolą podać mu smoczek. A może czasami wystarczyłoby maluszka przytulić. Warto pamiętać, że „pocieszyciela” powinno się używać tak rzadko, jak tylko się da. Jeżeli malec używa smoczka z umiarem, nie trzeba go od niego odzwyczajać na siłę. Lepiej poczekać aż będzie gotowy i sam z niego zrezygnuje. Jak przekonują pediatrzy, najlepiej zrezygnować ze smoczka około szóstego miesiąca życia. Dlaczego? Niemowlę jest wtedy jeszcze na tyle małe, że nie rozumie, iż coś mu się zabrało, poza tym szybko się odzwyczaja i zapomina. Jest też jednak na tyle duże, by poradzić sobie samodzielnie z potrzebą ssania. Szósty miesiąc to również moment, kiedy wielu maluchom zaczynają wychodzić zęby. Odstawiając w tym momencie uspokajacza, zapobiegamy wadom zgryzu.Decyzja musi być nieodwołalna, ponieważ brak konsekwencji przysparza dziecku stresu, a cały proceder odstawiania od smoka staje się nieskuteczny. Jeśli używaliśmy smoczka do usypiania, musimy wypracować jakąś nową metodę pomagającą dziecięciu zapaść w sen - śpiewanie kołysanek, usypianie przy piersi, przytulenie do pieluszki tetrowej. Odsmoczkowanie starszaka to nieco trudniejsze zadanie. Najlepiej wyrzucić smoczka, aby nie korciło ich używanie ponowne. Warto też użyć wyobraźni i opowiedzieć maluchowi historyjkę, z której dowiaduje się, jak i dlaczego smoczek musi odejść. Można opowiedzieć o smoczkowych wróżkach, które pojawiają się, by zabrać „przyjaciela”, a wieczorem przynoszą w zamian wymarzoną zabawkę.

ad

Tygodnik Podhalański 48/2011