Skokami narciarskimi i hokejem na trawie żyły kiedyś Pieniny. Po emocjach związanych z tymi dyscyplinami dziś pozostało jedynie wspomnienie.

Ulotność pamięci zaciera obrazy przeszłości. To, co dawne, często odchodzi w niebyt, a szkoda. Obecnie niewiele osób pamięta czasy, gdy Szczawnica słynęła ze skoków narciarskich, a Krościenko z hokeja na trawie. Pierwsza z tych dyscyplin powstała dzięki dwóm niezwykłym osobowościom - Czesławowi Winiarskiemu i doktorowi Arturowi Karlowi Wernerowi. To oni na początku lat 30. ubiegłego stulecia wpadli na pomysł budowy skoczni na Jarmucie, z zeskokiem do Malinowa. Jej kosztorys oszacowano na 2500 zł. Mimo że zarząd przyznał na jej budowę zaledwie 500 zł, obiekt powstał. W budowę zaangażował się 1. Pułk Strzelców Podhalańskich z Nowego Sącza. W inauguracyjnym konkursie skoków uczestniczyli, oprócz miejscowych zawodników, także skoczkowie z Zakopanego, Krynicy, Nowego Sącza, a nawet Lwowa! Pierwszym trenerem skoczków był doktor Werner.

Niestety, skocznia, która jak na owe czasy była świetnie przygotowana i umożliwiała zawodnikom oddawanie długich skoków, nie przetrwała okresu okupacji. Niemcy zabronili prowadzenia wszelkiej działalności sportowej, próbowali również zarekwirować zawodnikom sprzęt. Obiekt raz na zawsze zniknął z krajobrazu Jarmuty, na szczęście zapał do skoków przetrwał i przełożył się na budowę drugiej skoczni. Tym razem postanowiono ją zlokalizować na Palenicy, z zeskokiem na Polanki. Według zachowanych informacji próg był z kamienia, murowany. W latach 1956-58 skocznia została gruntownie przebudowana. Projekt przygotował Muniak z Krakowa, najazd i zeskok poprawił Kazimierz Sowa. Pieczę nad pracami objął Wojciech Piecyk. Obok obiektu usytuowano wieżę sędziowską z dwiema platformami i schodkami. Pierwszym rekordzistą przebudowanej skoczni był Franciszek Takuśki, który oddał skok o długości 42,5 m.

Skok na nartach zjazdowych

Jak wiele zawodów w skokach narciarskich zorganizowano w Szczawnicy, dokładnie nie wiadomo. Które z nich były najbardziej prestiżowe, dziś także trudno oceniać. Podobno te najpoważniejsze były mistrzostwami województwa. Wygrał je Adam Majerczak, który doleciał do 65 m. Ciekawostką historii zapomnianej skoczni na Palenicy jest fakt, że skoczkowie oddawali swoje skoki na nartach zjazdowych, bo z innych wówczas nie mogli korzystać. Dopiero w latach 60. Klub Sportowy Pieniny Szczawnica zakupił zawodnikom plastikowe skokówki.

Hokejowy zawrót głowy

Lata 60. to początki hokeja na trawie w Krościenku. W tym czasie prezesem okręgowego związku w Krakowie był dr Tadeusz Baczyński. Jak to się stało, że robiąc objazd po podhalańskich miejscowościach trafił w Pieniny nie wiadomo. Nie mniej jednak to dzięki niemu w tej niewielkiej miejscowości powstała ta niezwykła sekcja. Pierwszym trenującym krościeńskich laskarzy został rewelacyjny Marian Małkowiak, zawodnik grający swego czasu w pierwszoligowym zespole hokeja na trawie. Mimo że krościeńczanie nie mieli wcześniej żadnego doświadczenia w tej dyscyplinie, zupełnie ich ona pochłonęła. Do historii przeszedł ich pierwszy występ w lidze podhalańskiej. Startowało wówczas 6 zespołów, w tym 2 drużyny krakowskie. Zwyciężyła oczywiście ekipa z „Sokolicy”.

Na treningi, które po pierwszym sukcesie zaczęły się odbywać częściej, regularnie przychodziło 30-40 chłopców. Spośród nich wybrano tych, którzy rozpoczęli bój o II ligę. Zawody rozgrywane były w Łodzi. Krościeńczanie rywalizowali z drużyną z Łodzi, Wrocławia i  Pabianic. Szczęście dopisało góralom i mało znany zespół z „Sokolicy” został zespołem II ligi. Drużyna rozpoczęła grę na wyjazdach w Bielsku, Siemianowicach, Wrocławiu oraz Cieszynie. Najlepszym zawodnikiem krościeńskiej drużyny był Jan Karamon. Najbardziej oddanym działaczem tej sekcji był Józef Zabrzeski.

Aneta Dusik

Tygodnik Podhalański 40/2012