Piłem na umór, do takiego stopnia, że traciłem świadomość. Jedną nogą byłem w grobie. Z własnej woli i za własne pieniądze zafundowałem sobie dożywotnią chorobę - alkoholizm.

Zaczęło się w wieku 16-17 lat. Pracowałem na budowie, więc wiadomo, jak to było: jedna flaszka, druga, trzecia... i tak stopniowo popadłem w nałóg - rozpoczyna opowieść Edward z Białki Tatrzańskiej. - Później wyjechałem do Stanów. Piłem, ale umiarkowanie, ponieważ jeszcze zdołałem trochę zarobić. Po powrocie do Polski nadal uciekał w alkohol. Tłumaczy, że jednym z powodów, dla których sięgał po kieliszek, były problemy rodzinne. Przez pewien czas pracował w hucie Katowice. - Tam były libacje na okrągło. Jednak prawdziwe piekło rozpętało się, kiedy drugi raz wyjechałem do USA - wspomina. - Stoczyłem się na samo dno. Piłem do tego stopnia, że traciłem świadomość, w pewnym momencie nie wiedziałem już, co piję. W Stanach trafił na leczenie, następnie wrócił do Polski. Po dwóch latach życia w trzeźwości znów sięgnął po kieliszek. - Nie trzeźwiałem przez 3 miesiące - opowiada. - Uświadomiłem sobie, że jestem zerem, że nie potrafię sobie poradzić z nałogiem. Bo człowiek w pewnym momencie przestaje nad sobą panować.

Zguba w jednym kieliszku

10 lat temu szczęśliwy zbieg okoliczności sprawił, że udało mu się trafić na terapię do Zakopanego. Dołączył do grupy Anonimowych Alkoholików. - Od 10 lat trzeźwieję - nie wypiłem ani kropli alkoholu i wiem, że nie mogę tego zrobić do końca życia, bo nawet jeden kieliszek dla alkoholika może być zgubą - twierdzi Edward. Zwraca uwagę, że jeśli alkoholik nie przyjmie pomocy od innych, nie będzie miał wsparcia, sam sobie nie poradzi. - Alkoholik ma zakłamane myśli. Wszystko postrzega na odwrót. Kiedy ktoś mówił mi, że jestem pijakiem, byłem oburzony. Przekonywałem innych, że przecież tylko lubię się napić. I piję za swoje. Nie uświadamiałem sobie, że robię to codziennie - analizuje Edward.

Trzeźwość to nie wstyd

Wspomina, że na początku leczenia uczucia kotłowały się w nim jak w betoniarce. Na przemian miał poczucie żalu, winy, dręczyły go wyrzuty sumienia. Ale był też strach na myśl o tym, jak iść „między ludzi i się nie napić, kiedy wszyscy do tego namawiają”. - Największym problemem było przyznać się przed samym sobą, że jestem alkoholikiem. To pierwszy krok w stronę trzeźwości - mówi. Na początku leczenia unikał spotkań z dawnymi kolegami, nie chodził na przyjęcia i wesela. - Musiałem się pilnować i przemyśleć, gdzie mogę iść. Do końca życia trzeba pracować nad sobą, żeby się nie złamać - przekonuje. - Czasami ktoś pyta mnie, czy się nie wstydzę tak otwarcie opowiadać o swojej przeszłości. Uważam, że teraz nie ma powodu do wstydu, ponieważ jestem trzeźwy. Wstydzić to się trzeba tego, co było parę lat temu.

Alkoholiku, przyjdź do nas

Edward wspólnie z innymi osobami uzależnionymi oraz przedstawicielami AA i Al-Anon założył w Bukowinie Tatrzańskiej grupę Anonimowych Alkoholików. Spotykają się w niedziele o 17.00 w domu sióstr zakonnych przy ul. Długiej 10. Zawsze w pierwszą niedzielę miesiąca o 17.00 organizują miting otwarty, na który może przyjść każdy, kto potrzebuje pomocy lub chciałby posłuchać, jak inni radzą sobie z wytrwaniem w trzeźwości. Do grupy należą mieszkańcy Bukowiny i okolicznych miejscowości, ale przyjeżdżają też osoby spoza Podhala. W Bukownie na Długiej 10 wsparcie mogą też uzyskać osoby współuzależnione, czyli żyjące na co dzień z alkoholikami. Specjalnie z myślą o nich została powołana grupa Al-Anon. Pomocy szukają tu głównie żony, mężowie, dzieci i rodzice alkoholików. W pierwszą niedzielę miesiąca wspólnie z grupą AA organizują w Bukowinie Tatrzańskiej miting otwarty. Odrębne spotkania Al-Anonu odbywają się w pozostałe niedziele o 17.00. Al-Anon działa też w Zakopanem. Spotkania - przy kościele Świętej Rodziny na Krupówkach 2 w środy o 17.30. Spotkania grupy AA odbywają się również w Nowym Targu - w poniedziałki o 17.00 (ul. Szpitalna 14) i w piątki o 18.00 (ul. Kościelna 1), a także w Zakopanem, Krupówki 1a - w czwartki o 18.00 i wtorki o 17.00.

Modlitwa dodaje nam sił

Obie grupy w Bukowinie Tatrzańskiej działają dzięki inicjatywie Albiny Policht, która przyjechała z Przemyśla, gdzie od 1990 r. należała do Krucjaty Wyzwolenia Człowieka. Przy parafii w Bukowinie T. w 2004 r. powołała grupę modlitewno-trzeźwościową, skupiającą głównie mieszkańców tej miejscowości. Osoby należące do grupy zobowiązują się do życia w trzeźwości i modlą się za alkoholików oraz o trzeźwość w rodzinach, parafii i ojczyźnie. W każdy poniedziałek przed Mszą św. o 17.00 odmawiają w ich intencji Różaniec, a po mszy uczestniczą w spotkaniu formacyjnym. Z kolei w Zakopanem w kościele na Górce w każdy piątek po wieczornej mszy o 18.00 anonimowi alkoholicy wspólnie odmawiają Różaniec.

Monika Para

Tygodnik Podhalański 1/2013