Jan Bieniek z Bukowiny Tatrzańskiej nie narzeka na brak pracy. Wykonywane przez niego sanie jeżdżą po całej Polsce, a nawet w dalekiej Finlandii.

Jan Bieniek zajmuje się budową sań od 1999 r. Jest artystą samoukiem. Pierwsze sanie zrobił dla jednego z mieszkańców Bukowiny, a służyły do wożenia turystów do Morskiego Oka. Jego sanie zamawiane są w różne miejsca Polski i świata. Jedne z nich trafiły do Finlandii, gdzie zaprzęgane są w nie renifery, inne pojechały do Dubaju. Jan Bieniek wykonuje kilka rodzajów sań, m.in. sportowe kumoterki, sanie 4- 12-osobowe i dziecięce, które cieszą się największym zainteresowaniem. Choć są najmniejsze, wymagają nie mniej pracy, niż klasyczne, duże sanie. Największe sanie, jakie do tej pory zrobił, mogą pomieścić 30 osób. Powstały na zamówienie Polskiego Związku Łowieckiego.

Budowa sań zajmuje minimum 10 tygodni. Wszystko wykonywane jest ręcznie. Pierwszy krok polega na znalezieniu odpowiedniego materiału. Sanie powstają z jesionu i świerka. Jesion nie może rosnąć blisko potoku ani od północnej strony. Ciekawostką jest to, że sanie robi się z jesionu, który ma kwiaty żeńskie, ponieważ jest bardziej plastyczny. Drewno musi być przygotowane o wiele wcześniej, żeby zdążyło wyschnąć. Następnie trafia do specjalnych beczek, w których poddawane jest procesowi parzenia. - Musi być zachowana odpowiednia temperatura. Nie można parzyć drewna za długo, bo wtedy nie nadaje się do gięcia - opowiada Jan Bieniek. Ze świerka powstaje górna część sanek, tzw. pudło lub skrzynia. Również musi to być drzewo w najlepszym gatunku. Najbardziej czasochłonne jest zdobienie skrzyni. - Tu liczy się precyzja wykończenia, każdy detal musi być dopracowany w szczegółach - zauważa artysta. Na każdych saniach dziecięcych Jan Bieniek rzeźbi niewielkie serce - to jego znak. Następnie sanie trafiają do kowala, który przygotowuje okucia, a potem do malarza i tapicera. Jan Bieniek zajmuje się nie tylko budową sań. Jak mówi, z drewna potrafi zrobić wszystko.

Monika Para

Tygodnik Podhalański 9/2014