Nowy Targ zamieniła na Jamajkę, gdzie jest misjonarką. Kiedy ostatnio odwiedziła swoje - jak mówi - ukochane miasto, nie mogła się nacieszyć smakiem truskawek. W tropikach nikt o nich nie słyszał.

I rzeczywiście, w kawiarni, gdzie się spotykamy, siostra nie ma problemu z wyborem przekąski dla siebie. Na nasz stół trafia deser truskawkowy. Siostry z krakowskiego klasztoru, który odwiedziła, też przygotowały pierogi z truskawkami. Pobyt w Polsce to oczywiście nie tylko zajadanie się beztrosko owocami, ale nieustanne wizyty u lekarzy. Misjonarka chce mieć kompleksowe badania, aby po powrocie bez przeszkód służyć Jamajczykom. Odpowiada za administrację i utrzymanie przychodni. - Wszyscy znają Jamajkę z niezwykle pięknych ośrodków turystycznych, plaż, błękitu oceanu. Ale kiedy wjeżdża się w głąb kraju, jej oblicze zupełnie się zmienia. Nie ma prądu, wody. Daleko nam do XXI wieku - rozkłada ręce siostra Rita. Obecnie siostry prowadzą inwestycję związaną z budową domu dla lekarzy. Mają już wszystkie potrzebne pozwolenia, koszt takiej inwestycji to około 100 tys. dolarów. Siostra szuka pomocy, gdzie może. Najbardziej po drodze jest jej pukać do swoich. - Raz na jakiś czas bywam w Chicago, lot tam zajmuje 2-3 godz. Zawsze spotykam się z naszą Polonią, która nie szczędzi grosza na nasze potrzeby. Pokazuję im zawsze na slajdach i filmach efekt ich dotychczasowej pracy. Nigdy nie wracam od nich z pustymi rękami - dziękuje s. Rita.

Bywają oczywiście chwile załamania, kiedy pieniędzy brakuje i nie wiadomo, skąd je wziąć, ale jak przystało na zaradną góralkę, kiedy inne siostry tracą nadzieję, ona się nie poddaje. I stąd pewnego dnia napisała list do Watykanu do jeszcze wtedy abpa Stanisława Dziwisza. Z hierarchą zna się bardzo dobrze od wielu lat. Jej tata pochodził z rodzinnej miejscowości obecnego metropolity krakowskiego, czyli Raby Wyżnej. - Byliśmy na audiencji u Jana Pawła II. Powiedziałam ojcu świętemu, że jestem z Nowego Targu, na co osobisty sekretarz abp Stanisław odrzekł, że nie, bo z Raby Wyżnej. I tak chwilę żeśmy się spierali. W końcu Jan Paweł II z uśmiechem skomentował, że wybieram się na misję, a nie wiem, skąd pochodzę - wspomina nowotarżanka. Wracając do listu, który siostra wysłała do Watykanu, na odpowiedź nie trzeba było długo czekać. W nuncjaturze apostolskiej czekały na siostrę pieniądze. - Pamiętam strach w oczach nuncjusza, który nie wiedział, co się dzieje, że aż z Watykanu przesyłka, i to z taką zawartością. Ale szybko mu wytłumaczyłam, że dobrze się znamy z abpem Stanisławem - opowiada s. Rita.

Wielkim problemem na Jamajce jest wszechobecne palenie marihuany. - To jest coś normalnego. Wszyscy siedzą w jej oparach, nawet dzieci, co potem odbija się na ich pamięci. Nie są w stanie przypomnieć sobie, czego się nauczyły na zajęciach szkółki, którą prowadzimy. Proszę pamiętać, że zdecydowana większość obywateli z ponad 2,5-milionowego kraju to analfabeci - wyjaśnia s. Rita. Wszyscy znamy siostry sercanki z czarnych habitów. Tymczasem s. Rita przyszła na spotkanie w białym habicie. - Skąd taka różnica? - dopytuję się. - Prosta sprawa. Na Jamajce temperatura nie spada poniżej 40 st. C. Żyjemy zatem w ciągu całego roku w pełnym tropiku. Nie byłybyśmy w stanie chodzić w czarnych habitach - wyjaśnia. - Nie mamy też czasu na plażowanie i podziwianie piękna piaszczystych jamajskich plaż. Mamy taki zwyczaj, że w każdy weekend zabieramy naszych lekarzy i wolontariuszy na wycieczkę i pokazujemy im cudowne zakątki wyspy. Jest też wtedy czas na spacery nad oceanem - opowiada s. Rita.

W jej posłudze misjonarskiej bywały chwile grozy. Na pierwszej placówce w Zairze pracowała w czasie, kiedy doszło akurat do wojny domowej. - Mieszkałyśmy z innymi siostrami w środku buszu. To były lata 90. minionego wieku. Nie było telefonów, jak dziś, nie było jak przekazać informacji, że nic nam nie jest. Do mojej mamy w Nowym Targu dotarła nawet wiadomość o mojej śmierci - wspomina s. Rita. Choć teraz pracuje w innej części świata, to dalej boryka się z problemami komunikacyjnymi. - Nasza placówka na Jamajce znajduje się w terenie górzystym. Ciężko jest z jakimkolwiek połączeniem z siecią www. Pracowali nawet nad tym specjaliści z USA, jednak na razie nie mamy dostępu do internetu. Nasze siostry ze zgromadzenia nie mogą zrozumieć, jak to jest możliwe przy takiej nowoczesności. A ja im tłumaczę, że za to mamy tropikalne połączenie z Panem Bogiem, i to non stop - tryska jak zawsze humorem s. Rita.

Jan Głąbiński

Tygodnik Podhalański 28/2014